Uzasadnienie
Skarżąca – R. sp. z o.o. z siedzibą w W [...] stycznia 2012 r. wniosła skargę na interpretację indywidualną Ministra Finansów z [...] października 2011 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych, domagając się jej uchylenia i zasądzenia na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości trzykrotności stawki minimalnej.
W odpowiedzi na skargę Minister Finansów, z upoważnienia którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w W., wniósł o jej oddalenie.
W niniejszej sprawie termin rozprawy wyznaczono na dzień 16 października 2012 r.
W piśmie z 1 października 2012 r. Minister Finansów wskazał, że na podstawie art. 54 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - dalej: "p.p.s.a.", uwzględnił ww. skargę w całości i tym samym zmienił zaskarżoną interpretację indywidualną. Uwzględnienie skargi nastąpiło w interpretacji indywidualnej wydanej [...] października 2012 r., w której uznano stanowisko Skarżącej w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów niezamortyzowanej inwestycji w obcym środku trwałym za prawidłowe.
Powyższa interpretacja indywidualna, uwzględniająca skargę, została doręczona pełnomocnikowi Skarżącej 4 października 2012 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Zgodnie z art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy, co też Minister Finansów uczynił wydając interpretację indywidualną z [...] października 2012r. Z chwilą jej doręczenia pełnomocnikowi Skarżącej przestał więc istnieć przedmiot skargi, jakim była zaskarżona interpretacja indywidualna z [...] października 2011r.
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z przyczyn innych, niż te wskazane w pkt 1 i 2 tego paragrafu. Do okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania na podstawie powyższego przepisu należy bez wątpienia uwzględnienie skargi przez organ w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. (tzw. autokontrola). Powoduje ono bowiem wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu lub czynności, co czyni zbędnym dalsze procedowanie w sprawie. W razie wydania nowego rozstrzygnięcia służy na nie skarga do sądu administracyjnego, co należycie chroni prawa strony skarżącej.
Wobec powyższego postępowanie sądowe jako bezprzedmiotowe podlega w niniejszej sprawie umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym postanowiono w pkt 1 sentencji.
Uwzględnienie skargi przez organ zasadnym czyni też orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania. Zgodnie bowiem z art. 201 § 1 p.p.s.a., zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie uwzględnienia skargi w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie do kosztów tych zalicza się uiszczony wpis od skargi (w wysokości 200 zł), wynagrodzenie radcy prawnego (w kwocie 240 zł) i inne udokumentowane wydatki pełnomocnika (opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł).
O kosztach tych orzeczono na podstawie art. 201 § 1 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie brak było podstaw do zasądzenia opłaty za czynności radcy prawnego w wysokości przewyższającej stawkę minimalną. Nie przemawiał za tym w szczególności nakład pracy pełnomocnika Skarżącej, który nie odbiegał od przeciętnego, a w zasadzie ograniczał się jedynie do sporządzenia skargi.
Ponadto umorzenie postępowania w trybie samokontroli organu ma niewątpliwie wpływ na wysokość stawki określonej wg przepisów ww. rozporządzenia. Nakład pracy pełnomocnika będzie bowiem mniejszy niż w przypadku rozstrzygania sprawy na rozprawie (por. postanowienie NSA z 29 września 2010r., II FZ 407/10 i przywołane w nim postanowienie NSA z 17 marca 2009r., I GZ 3/09).