Uzasadnienie
Skarżący – M.Z., na urzędowym formularzu PPF wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżący wskazał, że nie posiada żadnych oszczędności, a jedynym jego źródłem utrzymania jest praca w ochronie S. Sp. z o.o. oraz w Spółdzielni I.. Skarżący z uwagi na wcześniejszy brak pracy posiada długi. Skarżący Samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe i posiada mieszkanie o powierzchni 30 m². Oświadczył, że jest po rozwodzie. Posiada dług prywatny – 3.000 zł (spłaca po 200 zł miesięcznie), koszty utrzymania mieszkania wynoszą – 300 zł, wydatki na leczenie – 400 zł, wyżywienie, dojazdy, telefon – 1.000 zł.
Na wezwanie referendarza sądowego Skarżący nadesłał informację zeznanie podatkowe PIT-37, z którego wynika, że za 2016 r. uzyskał dochód w wysokości [...] zł oraz informację o dochodach PIT-11, z której wynika, że za 2017 r. uzyskał dochód w kwocie [...] zł oraz [...] zł. Skarżący nadesłał również wyciągi z rachunku bankowego, zaświadczenie o uzyskiwanym wynagrodzeniu, z którego wynika, że za trzy miesiące Skarżący uzyskał łącznie wynagrodzenie [...] zł i [...] zł) oraz dokumentację medyczną.
Uwzględniając powyższe zważono, co następuje:
Celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie prawa do sądu i możliwości obrony swoich racji osobom, które znajdują się w sytuacji finansowej uniemożliwiającej im poniesienie kosztów z tym związanych.
Instytucja ta stanowi wyjątek od generalnej zasady, zgodnie z którą strona ponosi koszty sądowe, czy też koszt wynagrodzenia jej pełnomocnika. Wskazać przy tym należy, że przyznanie prawa pomocy powoduje, że koszty związane z postępowaniem ponosi za skarżącego Skarb Państwa. W tej sytuacji, możliwość przyznania prawa pomocy uzależniona jest od szczególnie rozważnej oceny, wykazanej w treści wniosku sytuacji materialnej wnioskodawcy, tak aby jednoznacznie wynikał z niej brak środków na poniesienie kosztów postępowania.
W rozpoznawanej sprawie Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych tj. w zakresie częściowym.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej – "P.p.s.a."), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wnioskodawca wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych (podkreślenie własne) kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Rozpoznając sprawę należało zatem w pierwszej kolejności odnieść się do argumentacji przedstawionej we wniosku i dokonać analizy sytuacji majątkowej Skarżącego oraz jego zdolności płatniczych w zestawieniu z wysokością należnych kosztów sądowych.
Zauważyć należy, że na dzień rozpoznania wniosku do kosztów sądowych w niniejszej sprawie zaliczyć należy wpis od skargi w wysokości 500 zł.
Oceniając aktualną sytuację finansową Skarżącego, referendarz sądowy doszedł do przekonania, że powyższa kwota przekracza jego możliwości finansowe, zwłaszcza z uwagi na zajęcia egzekucyjne oraz brak środków na leczenie i rehabilitację.
Z oświadczeń złożonych przez Skarżącego wynika, że Skarżący otrzymał wynagrodzenie za trzy miesiące w łącznej kwocie [...] zł, co miesięcznie daje kwotę [...] zł. Łączne miesięczne wydatki Skarżącego, w tym 400 zł na leczenie, wynoszą 1.900 zł. Tym samym, przedstawione przez Skarżącego wydatki pochłaniają w zasadzie całość uzyskiwanych dochodów.
W związku z powyższym, referendarz sądowy uznał, że sytuacja finansowa Skarżącego uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu od skargi.
Mając na względzie całość powyższej argumentacji, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.