Uzasadnienie
Skarżący M.M. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych, motywując to koniecznością spłaty kredytu, brakiem znaczącego majątku, rozdzielnością majątkową z małżonką. Jako źródło utrzymania wskazał dochód w wysokości [...] zł. Podał, że we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje córka. Do majątku zaliczył udział w działce leśnej i udziały w spółce.
W wykonaniu wezwania referendarza sądowego Skarżący wyjaśnił, że w 2016 r. nie uzyskał dochodu, zaś w 2017 r. dochód ten wyniósł 2.000 zł. Dodał, że spółka, w której ma udziały nie wypłacała jeszcze dywidendy. Skarżący przedstawił zestawienie wydatków, których łączną wysokość wyliczył na 1.770 zł. Oświadczył, że wpis od skargi jest w stanie pokryć.
Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje:
Skarżący ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie. Dla pozytywnego w tej kwestii rozstrzygnięcia konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej jako: "P.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Oceniając wniosek Skarżącego z punktu widzenia powyższej przesłanki referendarz sądowy uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie.
Po pierwsze jedynym wymaganym na tym etapie postępowania kosztem sądowym jest wpis od skargi w kwocie 500 zł i - jak sam Skarżący przyznał - wpis ten jest on w stanie pokryć. W tej sytuacji referendarz sądowy nie znalazł żadnego uzasadnienia dla przyjęcia jakoby budżet państwa miał kredytować Skarżącego, skoro może on we własnym zakresie - z posiadanych środków - uiścić występujące na tym etapie koszty sądowe.
Po drugie Skarżący nie sprostał wymogowi wykazania, że spełnia przesłankę z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Okoliczności, na których oparł swój wniosek zostały bowiem jedynie opisane. Wiąże się to z tym, że nie wykonał on wezwania do nadesłania dokumentów źródłowych takich choćby jak wyciągi bankowe, zeznania podatkowe, dokumenty obrazujące wydatki.
W efekcie referendarz sądowy ma do dyspozycji jedynie oświadczenia Skarżącego, a to z kolei jest niewystarczające aby podjąć obiektywne i niepozostawiające wątpliwości rozstrzygnięcie o przyznaniu mu prawa pomocy w żądanym zakresie.
W tej sytuacji na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.