Uzasadnienie
H.W. dnia 5 grudnia 2005r. złożył na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu wniosku oświadczył, że jest bezrobotny, 1 marca 2005r. utracił prawo do zasiłku, bezskutecznie poszukuje pracy oraz prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe (orzeczona separacja małżeńska). Dodał, że jest osobą niepełnosprawną i wymaga stałej rehabilitacji oraz leczenia. Skarżący zgodnie ze złożonym formularzem PPF nie posiada żadnego majątku, oszczędności oraz dochodów.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Na podstawie art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako u.p.p.s.a, właściwy sąd administracyjny może na wniosek strony przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
H.W. wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W niniejszej sprawie stosuje się jednak art. 239 pkt 1 lit. e u.p.p.s.a., na podstawie, którego strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. W konsekwencji ustawowego zwolnienia, należy poddać analizie jedynie zasadność ustanowienia dla skarżącego adwokata, czyli ocenić wniosek pod kątem przyznania prawa pomocy w części (art. 262 u.p.p.s.a.).
Na podstawie art. 245 § 3 u.p.p.s.a. prawo pomocy w takim zakresie obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie pełnomocnika. Stosownie do art. 246 § l pkt 2 cytowanej ustawy, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z treści tego przepisu wynika, że ciężar udowodnienia braku możliwości pokrycia kosztów postępowania spoczywa na wnioskującym.
Należy stwierdzić, że okoliczności przedstawione we wniosku oraz wynikające z akt administracyjnych pozwalają uznać, że pozyskanie we własnym zakresie pomocy profesjonalnego pełnomocnika przekracza możliwości finansowe skarżącego. Przemawia za tym fakt, że strona skarżąca nie pracuje i nie otrzymuje zasiłku dla bezrobotnych. Ponadto jest osobą niepełnosprawną wymagającą rehabilitacji i leczenia.
Dlatego, biorąc pod uwagę konieczność sporządzenia skargi kasacyjnej przez fachowego pełnomocnika (art. 175 § 1 u.p.p.s.a) oraz uwzględniając całokształt sytuacji wnioskodawcy zasadne jest przyznanie prawa pomocy przez ustanowienie adwokata.
W związku z powyższym, na podstawie art. 243 § 1, art. 245 § 1 i 3, art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a. oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 u.p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.