Uzasadnienie
Pismem z 12 stycznia 2019 r. H. Sp. z o.o. (dalej: Skarżąca) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2018 r.
Skarżąca została wezwana pismem z 11 marca 2019 r. do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wskazanie imienia i nazwiska osoby, która podpisała skargę w imieniu Skarżącej; złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osoby, która podpisała skargę do reprezentacji spółki w dacie wniesienia skargi; oraz wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie z dnia 11 marca 2019 r. zostało wysłane na adres Skarżącej, wynikający z akt niniejszej sprawy. Mimo to, wezwania z dnia 11 marca 2019 r. nie podjęto, a zgodnie z art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 1302 z późn. zm.); dalej: p.p.s.a. wezwanie to uznano za doręczone w dniu 29 marca 2019 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zważył, co następuje:
Skarga podlegała odrzuceniu.
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 21 lutego 2019 r. Skarżąca została wezwana pismem z 11 marca 2019 r. do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wskazanie imienia i nazwiska osoby, która podpisała skargę w imieniu Skarżącej; uiszczenie wpisu od skargi oraz złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osoby, która podpisała skargę do reprezentacji spółki w dacie wniesienia skargi; oraz wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia. W wezwaniu zawarto pouczenie, że nieuzupełnienie ww. braków w terminie siedmiu dni spowoduje odrzucenie skargi. Mimo to, wezwania z dnia 11 marca 2019 r. nie podjęto, a zgodnie z art. 73 p.p.s.a. wezwanie to uznano za doręczone w dniu 29 marca 2019 r.
Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych.
Zasadne było zatem wydanie orzeczenia zawartego w sentencji.