Uzasadnienie
Skarżąca H.M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] grudnia 2014r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 6 marca 2015r., Skarżąca została wezwana pismem z 9 marca 2015r. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 1.036 zł. W wezwaniu tym zawarto pouczenie, że nieuiszczenie wpisu w terminie siedmiu dni, od dnia doręczenia wezwania, spowoduje odrzucenie skargi.
Wezwanie zostało wysłane do pełnomocnika Skarżącej – adwokata H. S. 9 marca 2015r. na adres wskazany w skardze i doręczone 12 marca 2015r. (k. 26). Jak wynika z dokumentacji księgowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczącej opłat sądowych, do 7 kwietnia 2015r. Skarżąca, ani jej pełnomocnik nie uiścili należnego wpisu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W myśl art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. dalej "P.p.s.a."), od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest między innymi skarga.
Jeśli należny wpis nie został uiszczony, wzywa się wnoszącego skargę do jego uiszczenia. W myśl natomiast art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi. Termin siedmiodniowy do uiszczenia wpisu rozpoczął bieg 13 marca 2015r. i upłynął z dniem 19 marca 2015r. (czwartek). Pomimo upływu wyznaczonego terminu nie dopełniono wskazanej w wezwaniu czynności, tj. nie uiszczono należnego wpisu od skargi. Jak wynika z dokumentów księgowych tutejszego Sądu wpis nie został uiszczony w wyznaczonym terminie. Do 7 kwietnia 2015r. nie odnotowano bowiem jego wpływu.
Uwzględniając powyższy stan faktyczny i prawny, Sąd na podstawie art. 220 § 3 i art. 58 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.