Uzasadnienie
Skarżąca M. D. zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika. W formularzu PPF wskazała, że utrzymuje się z renty rodzinnej w wysokości 1.914,84 zł, z której finansuje wydatki wynoszące – w okresie zimowym - 1.526 zł. Wyjaśniła, że kłopoty finansowe spowodowane zostały zdarzeniem losowym, tj. śmiercią syna. Skarżąca mieszkała w jego domu, zaś swój wynajmowała. Po śmierci syna musiała się wyprowadzić. Aktualnie jej dom nadaje się "do kasacji". Dodała, że należącą do niej działkę trudno jest sprzedać.
Pismem z 19 maja 2015 r. – doręczonym Skarżącej w dniu 1 czerwca 2015 r. - referendarz sądowy wezwał ją do nadesłania dodatkowych informacji na temat stanu majątkowego. Wezwania tego jednak nie wykonała. Z tych względów referendarz sądowy uznał, że nie wykazała ona w sposób bezsprzeczny i nie budzący wątpliwości, iż jej sytuacja materialna uniemożliwia poniesienie kosztów postępowania, jak tego wymaga art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."). W myśl tego przepisu przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym (tak w niniejszej sprawie) następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Z użytego w tym przepisie zwrotu "gdy wykaże" wynika, iż ciężar dowodu w zakresie powyższej przesłanki spoczywa na stronie. To strona zatem ma przekonać Sąd, że znajduje się w sytuacji, która uniemożliwia jej poniesienie kosztów postępowania. Strona powinna więc należycie uzasadnić i udokumentować okoliczności, na które powołuje się we wniosku o przyznanie prawa pomocy. Jeżeli zawarte w nim oświadczenie okaże się niewystarczające lub budzi wątpliwości, strona ma obowiązek złożyć - na wezwanie - dodatkowe informacje lub dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Możliwość wezwania daje Sądowi przepis art. 255 P.p.s.a.
W niniejszej sprawie z możliwości tej referendarz sądowy skorzystał, uznając, że dane zawarte w formularzu PPF nie są wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia. Wezwanie z 19 maja 2015 r. precyzyjnie określało jakich oświadczeń referendarz sądowy oczekuje i jakie dokumenty miały zostać przedstawione, a także jakie dane budzą wątpliwości. Brak reakcji na wspomniane wezwanie oznacza, że nie można w pełni ocenić sytuacji majątkowej Skarżącej. Tym samym nie można stwierdzić, że spełniła ona przesłankę przyznania jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z tej przyczyny na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.