Uzasadnienie
1. Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej u.p.p.s.a, stronie może być przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym albo zwolnienie od kosztów sądowych lub ustanowienie pełnomocnika (art. 245 § 3 u.p.p.s.a.). Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, o który wnioskuje strona – tj. zwolnienia od kosztów sądowych - następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a.). Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje natomiast zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego i następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 245 § 2 u.p.p.s.a.). Zasadą przyjętą przez ustawodawcę w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest odpłatność za wnoszone do sądów środki prawne.
2. M.J., na formularzu PPF z 29 lutego 2012 r., zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Poinformował o tym, że: - nie posiada wymaganej kwoty wpisu, tj. 400 zł; - jego jednym majątkiem jest mieszkanie o pow 69 m.kw.; - wszystkie rachunki bankowe zostały zajęte w drodze stosownych postępowań; - jedynym źródłem utrzymania strony są jej dochody za pracę (2052 zł brutto), z których utrzymuje siebie i syna.
3, Skarżący, w wykonaniu wezwania referendarza sądowego z 6 marca 2012 r. przekazał: decyzję o wykreśleniu z ewidencji dg, zeznanie podatkowe za 2010 r., bilans sporządzony dla potrzeb wniosku o ogłoszenie upadłości. Nadto poinformował o tym, że: - od prawie roku nie prowadzi działalności gospodarczej; - nie złożył jeszcze zeznania podatkowego za 2011 r.; - nie jest w stanie przedłożyć wyciągów z rachunków bankowych, ponieważ, w wyniku zajęcia rachunków bank wypowiedział mu umowę; - w ramach prowadzonej dzialaności gospodarczej nie prowadził ksiąg handlowych
Referendarz sądowy wskazuje, że jedynym kosztem sądowym wymaganym w sprawie jest 400,- zł należne z tytułu wpisu od skargi do sądu i do tej sumy należałoby, gdyby pełna analiza sytuacji materialnej skarżącego była możliwa, odnieść zdolność wygospodarowania należności z posiadanych przez skarżącego środków. Za brak możliwości zgromadzenia środków wymagalnych z tytułu wpisu od skargi nie można uznać posiadania miesięcznych wpływów w wysokości zadeklarowanej w rubryce 10 formularza PPF, tj 2052 zł, ponieważ środki te wystarczają na zaspokojenie wymagalnych kosztów sądowych w wysokości 400 zł.
Wobec tych informacji zadeklarowanych w formularzu PPF, tylko ubocznie referendarz sądowy stwierdza, że niewypełnienie przez skarżącego wezwania referendarza sądowego uniemożliwiło doszukania się okoliczności, z których możnaby wnosić o konieczności zmiany oceny o zdolności strony do wygospodarowania środków finansowych. W szczególności, brak zestawienia faktur VAT za wskazany okres czy zestawienia miesięcznych wydatków z oznaczeniem celu, wysokości i daty: Uwaga ta jest ważna z tego względu, że z samego zestawienia uzyskiwanych przychodów wynika zdolność skarżącego do ponoszenia kosztów sądowych Nawet, jeśli uznać, że fakt prowadzenia egzekucji z rachunku bankowego jest przyczyną wypowiedzenia umowy przez bank – co nie zostało uprawdopodobnione przez stronę – to nie może być to przyczyna odmowy wydania przez bank wyciągu za ostatnie sześć miesięcy prowadzenia działalności gospodarczej. Nie złożenie natomiast zeznania podatkowego za 2011 r. nie pozbawiało strony prawa wskazania dochodów w postępowaniu o prawo pomocy.
Referendarz sądowy wskazuje, ze to do strony należy uprawdopodobnienie jej niezdolności do ponoszenia kosztów sądowych, co – z kolei – jest poddane rozwadze w postępowaniu. Natomiast w braku wykonania wezwania, mając na uwadze podejmowanie rozstrzygnięć w zakresie dysponowania publicznymi środkami – który to proces jest poddawany wieloetapowej kontroli – referendarz sądowy był zobowiązany zadecydować, na podstawie art. 243 § 1, art. 245 § 1, § 3, art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a., jak w sentencji.