Uzasadnienie
D. SA w skardze do WSA z 28.01.2015 r., a następnie w formularzu PPPr z 3.02.2014 r, wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu powołała się na brak środków na zapłatę opat z uwagi na nieprowadzenie działalności od maja 2013 r. Nie uzyskuje też jakichkolwiek przychodów. Prowadzone jest względem niej postepowanie egzekucyjne, posiadanych nieruchomości nie może zbyć z tego powodu. Nadto wskazała, że nie sporządziła bilansu za ostatni rok, nie dysponuje żadnymi środkami finansowymi.
W wykonaniu wezwania referendarza sądowego (m.in., przykładowo: o wskazanie pokrywania kosztów obsługi księgowej i prawnej, korespondencji, określenie zadłużenia, nadesłanie elementów sprawozdania finansowego za 2013 r, odpisów z wyciągów rachunków bankowych za ostatnie sześć miesięcy prowadzenia spółki, zestawienia faktur VAT, zestawienie aktualnych należności i zobowiązań i in...) spółka wskazała – w piśmie z 31.03.2015 r, - że od maja 2013 r nie prowadzi działalności gospodarczej. Nie składa też deklaracji podatkowej, nie prowadzi księgowości, nie sporządza sprawozdań finansowych. Opłaty związane z wynajmem adresu dla celów rejestracyjnych ponoszą członkowie zarządu. Obsługę prawną spółki prowadzi L. sk, jednak spółka nie uiszzca należności z tego tytułu. Kancelaria [...] przystąpiła do egzekucji prowadzonej względem spółki.
Spółka załączyła wyciąg z rachunku bankowego oraz wypis z księgi wieczystej.
Obowiązek sporządzenia i złożenia sprawozdania finansowego spoczywa na spółkach, które są związane regulacjami ustawy o rachunkowości (np. por. art. 4 ust. 3 ustawy o rachunkowości). Nawet w sytuacji, gdy nie doszło do zatwierdzenia sprawozdania finansowego do 30 czerwca, to należy je złożyć w KRS. W takim przypadku, zgodnie z art. 69 ust. 2 ustawy o rachunkowości, sprawozdanie finansowe powinno zostać złożone dwukrotnie, raz niezatwierdzone w ciągu 15 dni po upływie terminu do zatwierdzenia (czyli po 30 czerwca), a drugi raz 15 dni po jego faktycznym zatwierdzeniu wraz z wymienionymi powyżej dokumentami. Za nieprowadzenie ksiąg rachunkowych grożą stosowne sankcje (grzywna, kara pozbawienie wolności). Do zaistnienia powyższego przestępstwa nie jest wymagane, aby nastąpił określony skutek.
Referendarz sądowy przywołuje regulacje z ustawy z 1994 r o rachunkowości, ponieważ dokumenty finansowe strony, które strona ma obowiązek sporządzać, są jednym z podstawowych źródeł oceny jej sytuacji. Brak dokumentów rachunkowych, przy braku innych dokumentów, o które wnioskował referendarz sądowy oznacza konieczność stwierdzenia braku wykazania przesłanek uzasadniających przyznanie spółce prawa pomocy.
Nie znajduje także zrozumienia nienadesłanie dokumentacji spółki wymienionej w wezwaniu (np. zestawienia faktur vat, czy odpisy wyciągów z rachunków bankowych, szczegółowe zestawienie należności i zobowiązań) za okres poprzedzający zakończenie prowadzenia działalności spółki (za ostatnie sześć lub trzy miesiące – jak wskazano w wezwaniu - prowadzenia działalności).
Także z uwagi na zakres działalności K. sk ujawniony na witrynie internetowej, z ramienia której działa pełnomocnik spółki – nie pobierający za swoje czynności wynagrodzenia – tj. przeglądy i audyty podatkowe, reprezentowanie Klientów w sporach sądowych oraz przed organami skarbowymi, przygotowywanie pism do organów skarbowych i administracyjnych (wnioski, odwołania, zastrzeżenia itp.), wydaje się, że nie powinno się obciążać skutkami braku złożenia wymienionych dokumentów Sądu i – w konsekwencji – Skarbu Państwa.
Dlatego brak jest jakichkolwiek powodów umożliwiających referendarzowi przyznanie spółce prawa pomocy. Decyzja o odmiennej treści byłaby wyrazem nieposzanowania dorobku sądów administracyjnych w zakresie badania zdolności strony do uiszczenia kosztów postepowania w sprawie.
Zdaniem referendarza sądowego, skoro spółka nie wykazała zaistnienia którejkolwiek przesłanki z art. 246 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), to należało odmówić przyznania prawa pomocy.
Mając to na uwadze, na podstawie art. 243 § 1 u.p.p.s.a., art. 245 § 3, art. 246 § 2 pkt 2 u.p.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 u.p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.