Uzasadnienie
Pismem z dnia 26 stycznia 2010r. pełnomocnik Biura [...] S.A. (dalej "Spółka" lub "Skarżąca") – r. pr. W. Z., wniosła skargę na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2009r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Do skargi pełnomocnik Spółki dołączyła kserokopię pełnomocnictwa – zamieszczając na nim pieczęć "za zgodność z oryginałem", datę poświadczenia, a także pieczęć własną jako radcy prawnego oraz podpis.
Na podstawie zarządzeń Przewodniczącej Wydziału III WSA w Warszawie z dnia 26 lutego oraz 1 marca 2010r. pełnomocnik Skarżącej została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentacji Spółki w dacie jej udzielenia oraz do uzupełnienia wpisu od skargi w kwocie 100 zł. W wezwaniach pouczono, że nieuzupełnienie wskazanego braku formalnego skargi oraz nieziszczenie wpisu sądowego w terminie siedmiu dni, od dnia doręczenia wezwań, spowoduje odrzucenie skargi.
Z dokumentacji księgowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, dotyczącej opłat sądowych wynika, że do ww. sprawy został uzupełniony wpis sądowy w kwocie 100 zł.
Pełnomocnik Spółki nadesłała również w wyznaczonym terminie, kserokopię odpisu aktualnego z KRS zamieszczając na nim pieczęć "za zgodność z oryginałem", datę poświadczenia, a także pieczęć własną jako radcy prawnego oraz podpis. Ponieważ sposób potwierdzenia za zgodność z oryginałem nie odpowiadał wymogom art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 123, poz. 1059 ze zm.) – dalej "ustawa o radcach prawnych", w brzmieniu obowiązującym po dniu 1 stycznia 2010 r., na skutek nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 23 października 2009 r., o zmianie ustaw w zakresie uwierzytelniania dokumentów (Dz. U. z dnia 21 grudnia 2009 r.), zarządzeniem z dnia 16 czerwca 2010r. wezwano pełnomocnika do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez złożenie uwierzytelnionej kopii pełnomocnictwa procesowego oraz odpisu z KRS zgodnych z treścią art. 6 ust. 3 ustawy o radcach prawnych, który wskazuje, że radca prawny ma prawo sporządzania poświadczeń odpisów dokumentów za zgodność z okazanym oryginałem w zakresie określonym odrębnymi przepisami.
Poświadczenie powinno zawierać podpis radcy prawnego, datę i oznaczenie miejsca jego sporządzenia, na żądanie - również godzinę dokonania czynności. Jeżeli dokument zawiera cechy szczególne (dopiski, poprawki lub uszkodzenia) radca prawny stwierdza to w poświadczeniu. Jednocześnie poinformowano pełnomocnika Spółki, że w aktach sprawy znajduje się pełnomocnictwo oraz odpis z KRS, które nie spełniają ww. warunków.
Ze zwrotnych potwierdzeń odbioru wynika, że powyższe wezwania zostały doręczone pełnomocnikowi Spółki w dniu 1 lipca 2010r.
Do dnia wydania niniejszego postanowienia pełnomocnik Spółki nie uzupełniła braków formalnych skarg, o które była wzywana.
W dniu 2 sierpnia 2010r. do tut. Sądu wpłynęło pismo pełnomocnika Spółki, którym cofnęła skargę wniesioną w dniu 26 stycznia 2010r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, wzywa się o jego uzupełnienie w terminie siedmiu dni, o czym stanowi art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej "ppsa". Termin siedmiodniowy do uzupełnienia braków formalnych pisma jest terminem ustawowym, nie może być zatem na wniosek strony przedłużony, ani skrócony. Stosownie natomiast do treści art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, Sąd skargę odrzuca, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Zgodnie natomiast z art. 6 ust. 3 ustawy o radcach prawnych, w brzmieniu obowiązującym po dniu 1 stycznia 2010 r., radca prawny ma prawo sporządzania poświadczeń odpisów dokumentów za zgodność z okazanym oryginałem w zakresie określonym odrębnymi przepisami. Poświadczenie powinno zawierać podpis doradcy podatkowego, datę i oznaczenie miejsca jego sporządzenia, na żądanie - również godzinę dokonania czynności. Jeżeli dokument zawiera cechy szczególne (dopiski, poprawki lub uszkodzenia) doradca podatkowy stwierdza to w poświadczeniu.
Należy zauważyć, że w rozpoznanej sprawie w piśmie z dnia 17 czerwca 2010 r., skierowanym do pełnomocnika Spółki, wskazano sposób usunięcia braków formalnych skargi, informując o rygorze w postaci odrzucenia skargi. Powyższe wezwania zostały doręczone pełnomocnikowi Spółki w dniu 1 lipca 2010 r. na wskazany przez nią adres. Siedmiodniowy termin upływał więc w dniu 8 lipca 2010r. (czwartek). Jak już wyżej wskazano do dnia wydania postanowienia, tj. do dnia 6 sierpnia 2010r. pełnomocnik nie uzupełniła braków skargi, o które została wezwana.
Ustosunkowując się do wniosku pełnomocnika Spółki, dotyczącego cofnięcia skargi wskazać należy, że merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga zawiera takie braki, sąd skargę odrzuca (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 1987 r., sygn. akt SA/Gd 537/87, OSP 1990 z. 4, poz. 207). Jak stanowi natomiast art. 161 § 1 pkt 1 ppsa, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W orzecznictwie powszechnie aprobowany jest pogląd, że badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ppsa może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne.
W konsekwencji powyższego należy przyjąć, że cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony (rozumiana jako wyraz przyznanego prawa do rozporządzalności skargą) może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu.
Uwzględniając powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, zobligowany był orzec jak w sentencji.
Według art. 232 § 1 pkt. 1 ppsa, sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego.