Uzasadnienie
A. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka") złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] października 2011 nr [...], wydaną w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006 r. i styczeń 2007 r. oraz określenia wysokości nadpłaty w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006 r. W decyzji organu pierwszej instancji wskazano, że odmowa stwierdzenia nadpłaty i określenie nadpłaty w innej wysokości, niż ta o którą wnioskowała Spółka wynika min. z zakwestionowania przez organ prawa Spółki do zmniejszenia kwoty podatku należnego poprzez wyłączenie ze sprzedaży opodatkowanej stawką 22% podatku od towarów i usług wartości sprzedaży usług ubezpieczenia oddawanych w najem długoterminowy pojazdów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej "p.p.s.a.") sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli wynik sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Zawieszenie postępowania na podstawie wskazanego przepisu jest zatem uzasadnione i celowe w przypadku posiadania przez sąd wiedzy o innym toczącym się postępowaniu o charakterze prejudycjalnym w stosunku do rozpoznawanej sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2011 r. sygn. akt I FSK 460/10, w celu rozpoznania innej, zawisłej przed nim sprawy, skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: "TSUE") – w trybie przewidzianym w art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. nr 90 poz. 864/2, ze zm.) pytanie prejudycjalne dotyczące wykładni przepisów prawa Unii Europejskiej o treści:
- a) czy przepis art. 2 ust. 1 lit. c) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U.UE.L z 2006 r. nr 347 poz. 1 ze zm.) należy interpretować w ten sposób, że usługę ubezpieczenia przedmiotu leasingu oraz usługę leasingu należy traktować jako usługi odrębne, czy jako jedną kompleksową usługę złożoną leasingu;
- b) w przypadku odpowiedzi na powyższe pytanie, że usługę ubezpieczenia przedmiotu leasingu oraz usługę leasingu należy traktować jako usługi odrębne, czy art. 135 ust. 1 lit. a) w zw. z art. 28 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE seria L z 2006 r. nr 347 poz. 1 ze zm., dalej: "Dyrektywa 2006/112/WE") należy interpretować w ten sposób, że korzysta ze zwolnienia usługa ubezpieczenia przedmiotu leasingu, gdy to leasingodawca ubezpiecza ten przedmiot, obciążając kosztami tego ubezpieczenia leasingobiorcę?
Z treści przedstawionego pytania prejudycjalnego wynika, że udzielona przez TSUE odpowiedź będzie miała wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Sądy krajowe mają obowiązek stosowania i dokonywania wykładni przepisów krajowych z uwzględnieniem obowiązujących w danym zakresie przepisów prawa unijnego, natomiast TSUE jest jedynym organem uprawnionym do dokonywania wiążącej interpretacji tychże przepisów. Prowadzone przed nim postępowanie mieści się w pojęciu "postępowania sądowego", o którym mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W związku z powyższym Sąd stwierdza celowość zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie, której przedmiot wymaga rozstrzygnięcia takich samych, jak podniesione w pytaniu prejudycjalnym, kwestii interpretacyjnych związanych z art. 2 ust. 1 lit. c) oraz art. 135 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE w zakresie, w jakim te przepisy odnoszą się do usług leasingu oraz usług ubezpieczenia przedmiotu leasingu.
Z powyższych względów Sąd, działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postanowił zawiesić postępowanie w niniejszej sprawie do czasu wydania przez TSUE orzeczenia w kwestii objętej pytaniem wskazanym w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygn. akt I FSK 460/10.