Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 lipca 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 5/14 oddalił skargę J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2013 r. w przedmiocie określenia wysokości należności z tytułu niepobranych i niewpłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące od stycznia do grudnia 2008 r.
Dyrektor Izby Skarbowej w W. pismem z dnia 19 stycznia 2015 r. zwrócił się o sprostowanie oczywistej omyłki w sentencji wyroku z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 5/14 poprzez zastąpienie stwierdzenia "w przedmiocie określenia wysokości należności z tytułu niepobranych i niewpłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące od stycznia do czerwca 2008 r." słowami "w przedmiocie określenia wysokości należności z tytułu niepobranych i niewpłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące od stycznia do grudnia 2008 r." Organ stanął na stanowisku, że przedmiotowa decyzja dotyczyła okresów od stycznia do grudnia 2008 r., natomiast Sąd w sentencji wydanego wyroku wskazał okresy od stycznia do czerwca 2008 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 156 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej "P.p.s.a."), Sąd może z urzędu sprostować w postanowieniu niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowania sąd może dokonać na posiedzeniu niejawnym.
Stosownie zaś do treści art. 159 P.p.s.a sprostowanie może też nastąpić na wniosek strony. Jakkolwiek ww. przepis regulujący instytucję sprostowania wyroku nie mówi tego wprost, to wykładnia celowościowa uzasadnia pogląd, że sprostowaniu mogą ulegać także niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki popełnione w uzasadnieniu wyroku (tak też B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz str. 359, Zakamycze 2005 oraz Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 3 marca 2006 r. sygn. akt I OZ 280/06 niepubl.). W powołanym postanowieniu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że niedokładność lub omyłka może dotyczyć na przykład oznaczenia stron, czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność.
Przy orzekaniu o sprostowaniu wyroku (uzasadnienia) należy mieć również na uwadze, że o jego dopuszczalności decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2004 r., OZ 887/04 [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz str. 359, Zakamycze 2006).
Przedmiotem sprostowania może być każdy wyrok, jak również postanowienie bez względu na ich zaskarżalność czy prawomocność. Natomiast oczywistość omyłki wyraża się w tym, że jest ona natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia.
Ze znajdującej się w aktach administracyjnych decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2013 r. bezsprzecznie wynika, iż utrzymywała ona w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia [...] lipca 2013 r. w przedmiocie określenia wysokości należności z tytułu niepobranych i niewpłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące od stycznia do grudnia 2008 r. Tym samym należy stwierdzić, że w sentencji wyroku oraz na stronie 14 uzasadnienia wyroku wystąpiła oczywista omyłka pisarska polegająca na błędnym zastąpieniu miesiąca grudnia miesiącem czerwiec, w związku z czym zasadne było ich sprostowanie.
Zaznaczenia wymaga, że Sąd, pomimo iż, wniosek pełnomocnika organu odnosił się wyłącznie do sprostowania sentencji wyroku, za zasadne uznał sprostowanie także oczywistej omyłki jaka wystąpiła na 14 stronie uzasadnienia wyroku.
W związku z powyższym na podstawie art. 156 § 1 i § 2 P.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.