Uzasadnienie
J. K. (dalej: "Skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Finansów w Warszawie z [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 10 marca 2015 r. Skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 zł (słownie: sto złotych), w terminie siedmiu dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone Skarżącemu 25 marca 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 9).
Jak wynika z dokumentacji księgowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, dotyczącej opłat sądowych, do dnia 17 kwietnia 2015 r. Skarżący, mimo pouczenia, nie uiścił należnego wpisu od skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił, co następuje:
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z dyspozycją art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej "P.p.s.a.", od pism wszczynających postępowanie przed sądami administracyjnymi w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Skarga jest takim pismem. Jeśli zatem należny wpis nie został uiszczony, wzywa się wnoszącego skargę do jego uiszczenia. W myśl natomiast art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, od której nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu przez sąd.
W sprawie niniejszej, przesyłka zawierająca wezwanie Skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi została doręczona Pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 25 marca 2015 r., co wynika z adnotacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki.
W tej sytuacji wyznaczony siedmiodniowy termin do usunięcia braku formalnego skargi upłynął w dniu 1 kwietnia 2015 r. Pomimo upływu wyznaczonego terminu nie dopełniono wskazanej w wezwaniu czynności, tj. nie uiszczono należnego wpisu od skargi. Jak wynika z dokumentów księgowych tutejszego Sądu wpis nie został uiszczony w wyznaczonym terminie. Do 17 kwietnia 2015 r. nie odnotowano bowiem jego wpływu.
Uwzględniając powyższy stan faktyczny i prawny, Sąd na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji postanowienia.