Uzasadnienie
Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia [...] października 2006 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty i zwrotu podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego. Powyższa decyzja Dyrektora Izby Celnej w W. wraz z prawidłowym pouczeniem o sposobie i terminie jej zaskarżenia została doręczona S. K., na wskazany przez niego w odwołaniu od decyzji organu I instancji adres do korespondencji, tj. ul. [...] m [...], [...] W., w dniu 21 grudnia 2007 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia jej odbioru.
Pismem z dnia 3 lutego 2008 r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 4 lutego 2008 r. S. K. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] grudnia 2007 r., nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę wniesioną po upływie tego terminu Sąd odrzuca na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej w W., jak wynika z akt administracyjnych sprawy, została doręczona Skarżącemu w dniu 21 grudnia 2007 r. Zawierała ona prawidłowe pouczenie o możliwości, trybie i terminie złożenia skargi do sądu administracyjnego.
Ponieważ trzydziestodniowy termin, liczony od daty doręczenia zaskarżonej decyzji upływał w dniu 20 stycznia 2008 r. (niedziela), a zatem w dniu wolnym od pracy, uwzględniając art. 83 § 2 p.p.s.a., za ostatni dzień terminu uznać należało dzień 21 stycznia 2008 r. (poniedziałek).
Skargę sporządzono w dniu 3 lutego 2008 r., natomiast nadano w Urzędzie Pocztowym M. M. w dniu 4 lutego 2008 r. (data stempla pocztowego). Oznacza to, że skargę złożono z uchybieniem wskazanego wyżej terminu.
Z tej przyczyny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 oraz § 3 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.