Uzasadnienie
Pismem z dnia 15 stycznia 2010 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) J. M. (zwany dalej "Skarżącym"), złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego.
W uzasadnieniu skargi zakwestionował w całości wydane rozstrzygnięcie, zarzucając mu naruszenie prawa materialnego i procesowego poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, bowiem jak stwierdził stan faktyczny będący przedmiotem rozstrzygnięcia nie dotyczył Skarżącego.
W dniu [...] lutego Minister Finansów wydał postanowienie nr [...] stwierdzające nieważność postanowienia z dnia [...] grudnia 2009 r. jednocześnie wyjaśniając, że postanowienie to zostało oznaczone w systemie komputerowym plikiem, w którym błędnie wpisano jako stronę postępowania J. M. W konsekwencji ww. postanowienie, niezgodnie z zawartym uzasadnieniem zostało wydane na osobę J. M. co oznacza, że zostało skierowane do osoby, która nie posiadała przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. Organ dodał, że wystąpienie ww. okoliczności spowodowało, że rozstrzygnięcie Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2009 r. obarczone zostało wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.
Jak wynika z wyjaśnienia Ministra Finansów postanowienie z dnia [...] lutego 2010 r. zostało doręczone Skarżącemu w dniu 18 lutego 2010 r. i ze względu na upływ terminu do wniesienia środka odwoławczego stało się prawomocne.
W związku z tym, że przed Ministrem Finansów toczyło się postępowanie w sprawie zażalenia Skarżącego na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w sprawie odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego, Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] września 2009 r. nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Postępowanie sądowe należało umorzyć albowiem stało się ono bezprzedmiotowe.
W rozpoznanej sprawie Skarżący wniósł skargę na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2009 r. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. Minister Finansów stwierdził nieważność ww. postanowienia uzasadniając to tym, że zaskarżone postanowienie zostało skierowane do osoby, która nie posiadała przymiotu strony. Obarczenie wadą ww. postanowienia spowodowało konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego.
Istota skargi sprowadzała się zatem do tego, aby w wyniku jej złożenia doszło do uchylenia postanowienia Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2009 r.
Należało jednak zauważyć, że powyższy cel został osiągnięty w trakcie postępowania sądowego, jeszcze przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd i wydaniem przez niego orzeczenia bowiem Minister Finansów stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia.
Wszczęcie postępowania na skutek wniesienia skargi następuje w dacie doręczenia skargi organowi, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Wynika to z faktu, iż skargę wnosi się za pośrednictwem organu (art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."). Postępowanie sądowoadministracyjne w rozpoznanej sprawie zostało zatem wszczęte w dniu 19 stycznia 2010 r. – w tym dniu skarga na postanowienie z dnia [...] grudnia 2009 r. wpłynęła do organu.
Z kolei organ w dniu [...] lutego 2010 r. wydał postanowienie stwierdzające nieważność zaskarżonego postanowienia. Podkreślić jednak należało, że samo podjęcie (wydanie) postanowienia nie oznaczało zakończenia postępowania. Wymagało ono bowiem wprowadzenia do obrotu prawnego, czyli skutecznego doręczenia go stronie. Takie wprowadzenie miało miejsce w dniu 18 lutego 2010 r. (w tym dniu doręczone zostało Skarżącemu).
Czynność ta spowodowała w konsekwencji, że postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe. Staje się ono bowiem takie w przypadku, gdy w jego toku wystąpią zdarzenia, w których następstwie zakończy się sprawa sądowoadministracyjna, co oznacza, że przed wydaniem wyroku wygaśnie przedmiot zaskarżenia. Skoro przedmiotem tym było postanowienie, którego nieważność została stwierdzona, to tym samym przed Sądem nie istniało już postanowienie, które Sąd mógłby nakazać wyeliminować.
W myśl art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż cofnięcie skargi lub śmierć strony.
Uwzględniając przedstawiony stan faktyczny i prawny, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie wskazanego przepisu postanowił jak w sentencji.