Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 30 czerwca 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 531/10

Uzasadnienie

1. Skarżąca A. M. wniosła na urzędowym formularzu PPF o zwolnienie od kosztów sądowych, argumentując, iż utrzymuje się z emerytury przyznanej w kwocie 665,85 zł. natomiast oszczędności uzyskane podczas dwudziestoletniego pobytu w J. utraciła w nieudanej inwestycji w szkołę wyższą i każde 100 zł stanowi poważną "wyrwę" w jej budżecie. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że Skarżąca samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe oraz, że nie posiada żadnego majątku.

2. Wykonując wezwanie referendarza sądowego Skarżąca przedłożyła kserokopię informacji o wysokości dochodu (straty) z pozarolniczej działalności gospodarczej, z której wynika, że w 2008 r. Skarżąca uzyskała przychód w kwocie 12.000 z oraz poniosła stratę w kwocie 12.642,97 zł, koszty uzyskania przychodu wyniosły natomiast 24.642,97 zł. W 2009 r. Skarżąca uzyskała przychód w kwocie 3.501,08 zł oraz uzyskała dochód w kwocie 3.172,51 zł, koszty uzyskania przychodu wyniosły natomiast 328,57 zł. Z przedstawionych zeznań o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) wynika natomiast, że w 2009 r. Skarżąca uzyskała dochód w kwocie 4.202,51 zł. Skarżąca przedstawił również wyciągi z rachunków bankowych oraz oświadczyła, że nie korzysta z pomocy społecznej. Koszty swojego miesięcznego utrzymania Skarżąca określiła na kwotę 312,42 (czynsz i energia elektryczna). Oświadczyła również, że nie posiada zobowiązań finansowych. W aktach sprawy znajduje się również decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] stycznia 2010 r. o przyznaniu emerytury w wysokości 766,87 zł brutto.

Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje:

1. 3. Celem instytucji "prawa pomocy" jest zapewnienie realizacji prawa do sądu stronie, która ze względu na dochody, stan majątkowy i rodzinny nie może ponieść kosztów związanych ze swym udziałem w sprawie.
2. 4. Przyznanie prawa pomocy uzależnione jest od spełnienia przesłanek określonych w art. 246 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a. Zgodnie z § 1 pkt 2 tego artykułu Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Stosownie do art. 245 § 3 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
3. 5. Ciężar dowodu powyższych okoliczności spoczywa na stronie, która ubiega się o przyznanie prawa pomocy. Rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii zależy zaś od tego, co zostanie przez stronę wykazane (por. postanowienie NSA z 27 lutego 2009 r., I FZ 358/08).
4. 6. Skarżąca wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych. Należny w niniejszej sprawie wpis – jedyny wymagany na tym etapie postępowania koszt sądowy – wynosi 100 zł. Zgromadzony materiał nie pozwala stwierdzić, że Skarżąca nie jest w stanie ponieść kosztów wpisu sądowego od skargi. Z przedłożonych informacji wynika bowiem, że Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie wynajmu maszyn i urządzeń biurowych, uzyskując z tego tytułu dochody (w 2009 r. 3.172,51 zł). Ponadto Skarżąca posiada stałe źródło dochodów w postaci emerytury. Jak wynika z przedstawionych dokumentów z tytułu emerytury na konto Skarżącej miesięcznie wpływa kwota 665,85 zł oraz jednorazowa kwota 1.385,64 zł (26 stycznia 2010 r.). Z kwoty tej Skarżąca opłaca energię oraz czynsz za mieszkanie. Dokonuje również wpłat w kwocie 100 zł na "P.", a zatem ma możliwość z uzyskiwanego dochodu czynienia oszczędności.

W tym stanie rzeczy uznać należy, że wniosek Skarżącej o przyznanie prawa pomocy nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem Skarżąca nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść kosztów wpisu sądowego należnego od skargi. Z tej przyczyny na podstawie art. 243 § 1 p.p.s.a., art. 245 p.p.s.a., art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.