Uzasadnienie
Skarżący J. K. i J. K. zwrócili się o zwolnienie od kosztów sądowych. Wskazali, iż jedynym ich dochodem jest emerytura wynosząca 1.100 zł i 1.150 zł. Ich dochód w całości przeznaczany jest na podstawowe potrzeby takie jak opłaty czynszowe i medialne, jedzenie, lekarstwa. Skarżący podali, że posiadają na tzw. "czarną godzinę" oszczędności w wysokości jednej emerytury. Nie posiadają żadnego majątku. Dodał, że są ludźmi starymi, schorowanymi i nieczynnymi zawodowo.
W wykonaniu wezwania referendarza sądowego Skarżący wskazali, że w 2014 r. nie osiągnęli innych dochodów, niż te uzyskane w 2013 r. Wyjaśnili, że nie posiadają wymagalnych długów. Lokal, w którym zamieszkują jest własnością wnuczki, która spełnia w ten sposób obowiązek alimentacyjny. Koszty związane z tym lokalem ponoszą Skarżący. Skarżący przesłali zeznania podatkowe, odcinki przekazów pocztowych, dokumenty obrazujące wydatki, wypis z orzeczenia lekarza orzecznika, wyciągi bankowe.
Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje:
Skarżący ubiegają się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Dla pozytywnego w tej kwestii rozstrzygnięcia konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako: "P.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Mając na uwadze powołany przepis oraz wysokość wpisu od skargi (jedynego wymaganego na tym etapie postępowania kosztu sądowego) wynoszącego 26.490 zł referendarz sądowy uznał, że jego uiszczenie przekracza możliwości finansowe Skarżących. Źródłem ich utrzymania są bowiem emerytury w wysokości 898,61 zł. i 924,82 zł.
Środki, którymi dysponują małżonkowie są więc ograniczone i pozwalają na zaspokojenie tylko niezbędnych potrzeb życiowych, w tym związanych z poratowaniem zdrowia.
Tym samym uznać należało, iż Skarżący wykazali, że nie mają dostatecznych środków na opłacenie skargi. Zasadne jest zatem zwolnienie ich od należnego od tej skargi wpisu w kwocie 26.490 zł.
W tej sytuacji na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.