Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 12 stycznia 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 776/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. T. (zwanej dalej "Skarżącą") na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] marca 2004 r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania skargi na czynności egzekucyjne. Wyrok stał się prawomocny od dnia 12 lutego 2005 r.
W dniu 5 stycznia 2007 r. Naczelny Sąd Administracyjny przekazał według właściwości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismo Skarżącej z dnia 20 listopada 2006 r. zatytułowane "Wniosek o kasację wyroku WSA i podjęcie postępowania w uznaniu nieprawdy i błędów w procedurach egzekucyjnych Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i procesie odwoławczym".
Pismem z dnia 6 lutego 2007 r., w odpowiedzi na wezwanie z dnia 26 stycznia 2007 r. o sprecyzowanie charakteru uprzednio złożonego wniosku, Skarżąca wskazała, iż pismo z dnia 20 listopada 2006 r. jest skargą o wznowienie postępowania zakończonego wskazanym wyżej wyrokiem Sądu z dnia 12 stycznia 2005 r.
Wezwaniem z dnia 2 kwietnia 2007 r. Skarżąca została wezwana - pod rygorem odrzucenia skargi o wznowienie postępowania - do wskazania, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania: terminu, w którym dowiedziała się o podstawie wznowienia postępowania, podstawy wznowienia postępowania i jej uzasadnienia oraz okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania.
W odpowiedzi Skarżąca pismem z dnia 4 kwietnia 2007 r. poinformowała, że o podstawie wznowienia dowiedziała się w dniu 20 marca 2007 r., a podstawą wznowienia jest "nieprawda istniejąca od [...]01.1999 do nadal w dokumentacji wewnętrznej także księgowej ZUS i poza świadomością do osiągnięcia przez stronę co stwierdza treść pism będących załącznikami z [...].03.2007 i [...].02.2007". Dodała, że: "Jeśli chodzi o nieprawdę kreacji faktów i danych to istnieje obowiązek z racji świadomości podlegania prawu karnemu doniesienia do prokuratury istnienie procedur i potwierdzenia nieprawdy jako przestępstwo urzędnicze.".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
skargę o wznowienie postępowania należało odrzucić.
Zgodnie z art. 279 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać między innymi podstawę wznowienia i jej uzasadnienie oraz okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi. W myśl natomiast art. 280 § 1 ww. ustawy Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań Sąd wniosek odrzuca, a w przypadku ich spełnienia wyznacza rozprawę. Wspomnieć przy tym trzeba, że prawodawca w przepisach wskazanej ustawy zamiennie używa pojęć "wniosek o wznowienie postępowania" i "skarga o wznowienie postępowania". Przyjąć więc należy, że są to pojęcia o tożsamym znaczeniu.
W rozpoznanej sprawie Sąd stwierdził, iż Skarżąca w piśmie z dnia 20 listopada 2006 r. - mimo iż sprecyzowała, że jest ono "skargą o wznowienie postępowania" zakończonego wyrokiem z dnia 12 stycznia 2005 r. - nie zawarła ustawowych podstaw wznowienia, a bynajmniej Sąd takich podstaw z treści pisma nie odczytał. Wezwano zatem Skarżącą do wskazania podstawy wznowienia postępowania wraz z jej uzasadnieniem. W takiej sytuacji rolą Skarżącej było określenie podstaw wznowienia postępowania w taki sposób, aby Sąd mógł w warunkach wstępnej oceny wymogów formalnych skargi o wznowienie stwierdzić, iż okoliczności przedstawione przez Skarżącą mieszczą się w ustawowych granicach podstaw wznowienia i jednocześnie aby Sąd mógł także ocenić zachowanie terminu do złożenia skargi w ramach wskazanych okoliczności. Spełnienie bowiem tych wymogów jest niezbędne do skierowania sprawy na rozprawę, gdzie możliwe byłoby merytoryczne rozpoznanie podstaw wznowienia.
Skarżąca w piśmie z dnia 4 kwietnia 2007 r. nie wskazała takich okoliczności, które można byłoby potencjalnie zaliczyć do którejkolwiek z ustawowych podstaw wznowienia postępowania, przewidzianych w art. 271 - art. 273 p.p.s.a. Stwierdziła jedynie enigmatycznie, że podstawy te to nieprawda istniejąca od dnia [...] stycznia 1999 r. do nadal, mająca potwierdzenie w załączonych pismach ZUS z dnia [...] lutego i [...] marca 2007 r. Pisma te dotyczą jednakże problematyki podleganiu ubezpieczeniom społecznym i ubezpieczeniu zdrowotnemu oraz weryfikacji dokumentów rozliczeniowych i płatniczych wobec ZUS z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej przez Skarżącą.
Nie sposób na podstawie twierdzeń w nich zawartych dokonać kwalifikacji objętych nimi okoliczności do ustawowych podstaw wznowienia postępowania. Dodać też można, jak przyjął Naczelny Sad Administracyjny w postanowieniu z dnia 23 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1221/04 (niepubl.), że to strona wnosząca skargę o wznowienie postępowania sądowego powinna przytoczyć jej podstawę poprzez wymienienie konkretnego przepisu. Sąd nie powinien się domyślać, o którą ustawową podstawę chodzi.
Wspomnieć również trzeba, że skoro Skarżąca w piśmie z dnia 4 kwietnia 2007 r. stwierdziła, że o podstawie wznowienia dowiedziała się w dniu 20 marca 2007 r., to tym samym w jej wcześniejszym piśmie z dnia 20 listopada 2006 r. nie mogły się znaleźć (co z kolei przyjęto formułując wezwanie z dnia 2 kwietnia 2007 r.) twierdzenia wniosku, które mogłyby stanowić ustawową podstawę wznowienia postępowania.
Brak ustawowej podstawy wznowienia skutkuje dla Sądu obowiązkiem odrzucenia wniosku o wznowienie postępowania, bez potrzeby czynienie ustaleń w zakresie zachowania terminu (por. postanowienie NSA z dnia 3 czerwca 2004 r., sygn. akt OW 87/04, niepubl.).
Z tych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.