Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy własną decyzję, którą odmówił M. M. umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne.
Na tę decyzję M. i S. M. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Pismem z dnia [...] marca 2005 r. Sąd wezwał Skarżącą do usunięcia braków skargi przez nadesłanie jej odpisu w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
W dniu [...] marca 2005 r. Skarżąca nadała listem poleconym pismo, w którym poinformowała, że przesyła kserokopię pisma, gdyż Zakład Ubezpieczeń Społecznych w C. nie wystawił jej jego odpisu. Do pisma tego Skarżąca dołączyła kopię zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej: u.p.p.s.a.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Skarga, której braków formalnych nie uzupełniono w wyznaczonym terminie podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 u.p.p.s.a.
Ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi zostało doręczone Skarżącej w dniu [...] marca 2005 r. Zakreślony w wezwaniu siedmiodniowy termin, z uwzględnieniem art. 83 § 2 u.p.p.s.a., upływał więc w dniu [...] marca 2005 r. (wtorek).
Wprawdzie Skarżąca zachowała ten termin, jednakże mimo, iż w wezwaniu z dnia [...] marca 2005 r. wyraźnie zaznaczono, że chodzi o nadesłanie odpisu skargi, Skarżąca przesłała kserokopię decyzji Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] grudnia 2004 r. Oznacza to, że nie uzupełniła ona braków formalnych skargi. Z tej przyczyny skargę M.M. należało odrzucić. Sąd zauważa ponadto, że z akt sprawy wynika, iż Skarżąca M. M. była, w myśl art. 4 pkt 2 lit. d) i lit. r) ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. Nr 137, poz. 887 z późn. zm.), płatnikiem składek z dwóch tytułów: jako ubezpieczona zobowiązana do opłacenia składek na własne ubezpieczenia społeczne oraz jako prowadząca działalność w stosunku do S. M. jako osoby z nią współpracującej przy prowadzeniu tej działalności.
W konsekwencji to Skarżąca, zgodnie z art. 16 ust. 5a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, ponosiła ekonomiczny ciężar uiszczania składek za S. M., finansując je w całości z własnych środków. To ona zatem była uprawniona do wystąpienia z wnioskiem o umorzenie tychże składek i to ona była stroną w toczącym się przed Prezesem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych postępowaniu w sprawie umorzenia należności z tytułu składek, zarówno na własne ubezpieczenia społeczne, jak i ubezpieczenia społeczne Skarżącego. Do niej więc skierowane zostały decyzje wydane przez tenże organ w I i II instancji.
Z tego też względu S. M. nie miał legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję z dnia [...] grudnia 2004 r.
Sąd nie stwierdził również, aby Skarżący miał interes prawny w uzyskaniu rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Przedmiotem skargi jest bowiem decyzja odmawiająca umorzenia należności z tytułu składek ciążących na określonym płatniku. Jak wywiedziono wcześniej Skarżący nie był płatnikiem, a zatem nie mógł on żądać umorzenia składek, do których odprowadzenia nie był zobowiązany.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i pkt 6 oraz § 3 u.p.p.s.a., skargę odrzucił.