Uzasadnienie
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego Skarżący J.M. zwrócił się o zwolnienie z obowiązku jego zapłaty. Wskazał, że w odróżnieniu do poprzednio złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, obecnie zajęto mu zarówno konto firmowe, jak i prywatne. W efekcie już kilka wpłat ze strony kontrahentów przekazanych zostało na konto organu egzekucyjnego. Skarżący przedstawił zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego, tytuły wykonawcze, listę blokad na rachunku, wyciągi bankowe, postanowienie w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności.
W odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego Skarżący przesłał pismo, w którym wyjaśnił, że wszelkie żądane od niego dokumenty, w tym formularz PPF, przesłał w dniu 2 lipca 2011 r. Na tej podstawie wniósł o wykorzystanie tych informacji przy rozpatrywaniu niniejszego wniosku.
Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje:
Skarżący ubiega się o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie. Dla pozytywnego w tej kwestii rozstrzygnięcia konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej powoływanej jako: "p.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z brzmienia tego przepisu jednoznacznie wynika, że ciężar dowodu w zakresie przesłanki warunkującej przyznanie prawa pomocy spoczywa na stronie. Wobec tego pochodzące od niej informacje na temat jej możliwości płatniczych, powinny być na tyle szczegółowe, by możliwa była ocena rzeczywistej kondycji finansowej strony.
Tymczasem w niniejszej sprawie brak jest pełnych informacji koniecznych do stwierdzenia, że Skarżący spełnił powyższą przesłankę. Informacji tych brakuje zarówno w tej sprawie, jak i w sprawie III SA/Wa 39/11, do której odwołał się Skarżący w piśmie z 22 lipca 2011 r.
Po pierwsze Skarżący nie ujawnił sytuacji finansowej żony. O tym, że Skarżący pozostaje w związku małżeńskim świadczy chociażby treść postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, jak również lektura formularza PPF nadesłanego do niniejszej sprawy w marcu br. Dodatkowo tym samym, co Skarżący, adresem posługuje się M. M. (córka), na rzecz której w marcu br. Skarżący sprzedał samochód ciężarowy i którą uwzględnił on wcześniej jako członka rodziny.
Po drugie Skarżący podał, że jedynym jego majątkiem jest dom w S.. Tymczasem na wyciągu bankowym czy też pieczęci firmowej widnieje adres w O. przy ul..[...]. Skarżący nie wyjaśnił tej rozbieżności. Dodatkowo z treści wspomnianego wyżej postanowienia wynika, że żona Skarżącego osiągnęła w latach 2009-2010 przychód z wynajmu. Niewykluczone, że przedmiotem tego najmu jest właśnie nieruchomość w O..
Po trzecie istotnie rachunki bankowe (firmowe i prywatne) Skarżącego zostały zajęte. Analiza przepływów finansowych na tych rachunkach nie potwierdza jednak jakoby wszystkie wpływające na nie środki były automatycznie przekazywane na konto urzędu skarbowego. Przeciwnie przykładowo w kwietniu br. dokonano z rachunku prywatnego wypłaty kwoty 20.000 zł.
Po czwarte Skarżący nie uprawdopodobnił faktu zajęcia przez urząd skarbowy posiadanych nieruchomości. Na okoliczność tę powołał się w formularzu PPF z 28 czerwca 2011 r. Natomiast wśród nadesłanych materiałów znalazły się jedynie zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego (z listopada 2010 r., z lutego i marca 2011 r., oraz zajęciu środka transportu (sprzedanego następnie M. M.).
Po piąte Skarżący nie wykonał wezwania referendarza sądowego z 14 lipca 2011 r. wystosowanego w niniejszej sprawie. W szczególności nie przesłał deklaracji VAT-7, informacji o wysokości przychodów i kosztach ich uzyskania osiągniętych w 2011 r., informacji o posiadanych wierzytelnościach i zadłużeniu. Tymczasem dokumenty te pozwoliłyby rozeznać się w aktualnym rozmiarze prowadzonej przez Skarżącego działalności gospodarczej.
Mając na uwadze wszystkie opisane wyżej okoliczności, jak również to, że Skarżący w dalszym ciągu prowadzi działalność gospodarczą (ponosząc związane z tym wydatki o charakterze publicznoprawnym – opłaty do ZUS i urzędu skarbowego, jak i prywatnoprawnym – zakup materiałów budowlanych) należy uznać, iż Skarżący nie
Sygn. akt III SA/Wa 556/11 wykazał, że jego wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych zasługuje na uwzględnienie.
W tej sytuacji na podstawie art. 243 § 1 p.p.s.a., art. 245 p.p.s.a., art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.