Uzasadnienie
S.K. (dalej: "Skarżący") pismem z dnia 22 stycznia 2017 r. wniósł skargę na interpretację ogólną Ministra Finansów z dnia 29 grudnia 2017 r. w zakresie rozliczeń podatku od towarów i usług.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej w skrócie: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wymienione w art. 3 § 2 P.p.s.a. oraz bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, a także bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r.- Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Zgodnie z art. 3 § 3 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.
Należy podkreślić, że wyszczególnienie wymienionych wyżej aktów i czynności jest wyczerpujące (katalog zamknięty), a to oznacza, że skarga wniesiona w jakichkolwiek innych przypadkach niż określone powyżej, nie podlega kognicji sądów administracyjnych i zostanie odrzucona w myśl art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
Zgodnie natomiast z poglądem ugruntowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych, skarga do sądu administracyjnego przysługuje na akt lub czynność, gdy jest on podjęty w indywidualnej sprawie, skierowany do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, jest określony w przepisie prawa powszechnie obowiązującego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 września 2004 r., sygn. akt OSK 247/04).
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest interpretacja ogólna Ministra Finansów z 29 grudnia 2017 r. wydana na podstawie art. 14a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm., – dalej: "O.p.").
W pierwszej kolejności należało ustalić zatem, czy rozpatrzenie skargi na tego rodzaju pismo Ministra Finansów podlega kognicji sądów administracyjnych.
W ocenie Sądu skarga na interpretację ogólną Ministra Finansów nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Katalog z art. 3 § 2 P.p.s.a. jest zamknięty. Nie wymienia on wprost interpretacji ogólnych, wydawanych na podstawie art. 14a O.p. jako aktów podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Należy także wykluczyć możliwość zaklasyfikowania interpretacji ogólnej Ministra Finansów jako którejkolwiek formy działania administracji publicznej, wymienionej art. 3 § 2 P.p.s.a.. Akt administracyjny ma bowiem co do istoty charakter władczy i określa sytuację prawną indywidualnie oznaczonego adresata (jego prawa i obowiązki) w indywidualnej sprawie. Charakteru indywidualnego nie posiada natomiast ogólna interpretacja przepisów prawa, która jest aktem wykładni prawa, kierowanym do ogółu podatników. Możliwość poddania zaskarżonej interpretacji ogólnej kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne nie wynika także z żadnego przepisu szczególnego w rozumieniu art. 3 § 3 P.p.s.a. – w szczególności z żadnego z przepisów O.p.
Zauważyć ponadto należy, iż w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 maja 2004 r. sygn. akt K 4/03, wydanego na wniosek prezesa NSA oraz Rzecznika Praw Obywatelskich, interpretacje ogólne Ministra Finansów nie mają mocy wiążącej w stosunku do organów podatkowych.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.