Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2008 r. sygn. akt III SA/Wa 564/08 (połączone sprawy III SA/Wa 564/08, III SA/Wa 565/08 oraz III SA/Wa 566/08) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie umorzył postępowania sądowe w sprawach skarg Skarżącej – R. sp. z o.o. z siedzibą w W. na trzy decyzje Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] stycznia 2008 r. w przedmiocie określenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług.
W punkcie drugim ww. postanowienia zarządzono zwrot ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz strony skarżącej kwoty 340 zł (słownie: trzysta czterdzieści złotych) tytułem połowy uiszczonego wpisu sądowego. Podstawą takiego rozstrzygnięcia był art. 232 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie połowę wpisu od pisma cofniętego przed rozpoczęciem posiedzenia, na które sprawa została skierowana.
Ponieważ podstawą do umorzenia postępowania w sprawach było cofnięcie skarg przez Skarżącą Sąd powołał się na ww. przepis i zarządził zwrot połowy wpisu pobranego w każdej ze spraw. Jednakże w sentencji postanowienia błędnie obliczono kwotę zwrotu. Z akt spraw wynika bowiem, iż łączna kwota uiszczonych przez Skarżącą wpisów od skarg wynosiła 640 zł (w sprawie III SA/Wa 564/08 – 100 zł, w sprawie III SA/Wa 565/08 – 100 zł, w sprawie III SA/Wa 566/08 – 440 zł). Połową tej kwoty jest więc 320 zł, a nie jak błędnie wskazał Sąd 340 zł.
Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a. Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W myśl natomiast art. 156 § 2 zd. 1 p.p.s.a. sprostowanie Sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym.
Powołane wcześniej okoliczności wskazują, iż w punkcie drugim sentencji postanowienia Sądu z 20 sierpnia 2008 r. wystąpił błąd rachunkowy, w związku z czym zasadne było jego sprostowanie.
Instytucja sprostowania orzeczeń sądowych (wyroków, postanowień), zarówno w postępowaniu przed sądem cywilnym jak i przed sądem administracyjnym (tożsamość unormowań prawnych) służy przywróceniu rzeczywistej woli składu orzekającego, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą i wiedzą, a ich wyrażeniem na piśmie (por. K. Piasecki Kodeks postępowania cywilnego – Komentarz, wyd. C.B. Beck, Warszawa 2001r., s. 1268). W przedmiotowej sprawie taka okoliczność zaszła.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie mając powyższe na względzie i działając na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.