Uzasadnienie
Sąd, postanowieniem z 10 września 2013 r. przyznał S.D. prawo pomocy w zakresie całkowitym.
Okręgowa Rada Adwokacka w W., pismem z 5 listopada 2013 r., do udzielenia pomocy prawnej dla skarżącej wyznaczyła adw. R.S..
Pismem z 3 grudnia 2013 r. adw. R.S. udzielił pełnomocnictwa substytucyjnego dla apl adwokackiego A. S. i – 13 stycznia 2014 r. – dla apl. adw. M.P..
Substytut stawił się na rozprawie, poparł skargę i wniósł o zasądzenie kosztów postępowania oświadczając zarazem, że opłaty nie postały zapłacone ani w całości, ani w części.
Referendarz sądowy wskazuje, że wyznaczony przez Sąd pełnomocnik ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270/ - dalej jako u.p.p.s.a). Do czynności, o których mowa w tym przepisie, należy – m.in. – udział w rozprawie, co miało miejsce w sprawie
Niesporne jest też, zarówno w orzecznictwie jak i w piśmiennictwie, że wynagrodzenie należy się za pomoc prawną faktycznie udzieloną i – co do zasady – skuteczność pomocy prawnej nie podlega ocenie, jeżeli sposób świadczenia tej pomocy nie narusza prawa strony dostępu do wymiaru sprawiedliwości..
Referendarz sądowy wskazuje, że za reprezentowanie skarżącego przed Sądem I instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stawkę oblicza się na podstawie § 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. o opłatach za czynności adwokackie oraz ponoszeniu przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 r poz 461), w którym ustawodawca uzależnił wysokość stawki od wartości przedmiotu sprawy. Kwota sporu wynosi w sprawie, jak wynika z zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 4 marca 2013 r – 9698 zł, zatem wynagrodzenie należy oznaczyć z zastosowaniem zmiennej z § 6 pkt 4 rozporządzenia, na kwotę, co najmniej, 1.200 zł (wartość przedmiotu zaskarżenia powyżej 5.000 zł do 10.000 zł - 1.200 zł).
Dlatego, należało, na podstawie art. 250, art. 258 § 2 pkt 8, § 3 u.p.p.s.a., orzec, jak w sentencji.