Uzasadnienie
P.P. (dalej też Skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 28 grudnia 2022 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące od grudnia 2016 r. do marca 2017 r.
Pismem z dnia 6 marca 2023 r. Sąd wezwał Skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem jej odrzucenia, poprzez podanie numeru PESEL.
Skarżący pomimo prawidłowego doręczenia mu pisma, w trybie dwukrotnego awizowania przewidzianym przepisami art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 dalej też jako P.p.s.a.), w zakreślonym terminie nie uczynił zadość wezwaniu Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z przepisami art. 50-54 i art. 57 P.p.s.a., merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co prowadzi do jej odrzucenia. W myśl art. 57 § 1 P.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Podstawowe wymogi, jakim powinny odpowiadać pisma w postępowaniu sądowym określono w art. 46 i art. 47 P.p.s.a.
Jak wynika z akt sprawy, Skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi. Przesyłka z ww. wezwaniem została doręczona Skarżącemu w trybie dwukrotnego awizowania normowanym przepisami art. 73 P.p.s.a. Trzeba bowiem przypomnieć, że co do zasady stosownie do art. 65 § 1 P.p.s.a., sąd dokonuje doręczeń przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2022 r. poz. 896, 1933 i 2042), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione przez sąd osoby lub organy albo za pomocą środków komunikacji elektronicznej, na warunkach określonych w art. 74a.
Natomiast zgodnie z art. 73 § 1 P.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-68, art. 69 § 1 oraz art. 70-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Po myśli art. 73 § 2 P.p.s.a., zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Stosownie do art. 73 § 3 P.p.s.a w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Natomiast zgodnie z 73 § 4 P.p.s.a doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1.
Z treści tych przepisów wynika, że w razie niemożności doręczenia pisma stronie postępowania sadowoadministracyjnego za pośrednictwem operatora pocztowego dopuszczalne jest w pewnych okolicznościach przyjęcie fikcji prawnej doręczenia. Fikcja ta opiera się na przyjęciu domniemania, że przesyłka została doręczona adresatowi, mimo iż faktycznie adresat jej nie odebrał. Przesyłkę taką pozostawia się bowiem w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Natomiast by przyjęcie takiej fikcji było dopuszczalne konieczne jest spełnienia ukształtowanych ustawowo warunków, polegają one na tym, że pismo którego doręczenie nie było możliwe, składa się je na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy zawiadamiając o tym adresata. Jeżeli w wyznaczonym terminie strona nie odbierze przesyłki przyjmuje się, iż pismo zostało jej doręczone z upływem ostatniego - czternastego dnia.
Zatem w razie nieodebrania pisma złożonego w urzędzie pocztowym, za datę doręczenia pisma, stosownie do treści art. 73 § 4 p.p.s.a., przyjmuje się datę, w której upłynął termin jego odbioru (tak NSA w wyroku z dnia 22 maja 2014 r., I GSK 832/14).
Jak wynika z akt sprawy wezwanie do uzupełnienia b raków, którego doręczenie Skarżącemu okazało się niemożliwe zostało złożone w placówce operatora pocztowego na okres 14 dni liczony od dnia 9 marca 2023 r., a zawiadomienie o tym fakcie umieszczono w oddawczej skrzynce Skarżącego. Termin na jego odbiór mijał zatem w dniu 23 marca 2023 r. i z tym dniem pismo z wezwaniem należało uznać za doręczone Skarżącemu.
W konsekwencji siedmiodniowy termin do usunięcia w/w braku formalnego skargi upłynął dnia 31 marca 2023 r. (piątek), zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 P.p.s.a. Skarżący do tego dnia nie uczynił zadość wezwaniu Sądu w zakresie braków skargi obejmujących wskazanie numeru PESEL Skarżącego.
Konstatując należy zatem stwierdzić - zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. - że Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Przepis ten w sposób jednoznaczny przewiduje obowiązek sądu odrzucenia skargi w przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Nieuzupełnienie braku formalnego skargi, w sytuacji, gdy brak był istotny, a wezwanie precyzyjne i prawidłowo doręczone obliguje wojewódzki sąd administracyjny do odrzucenia skargi, nie dając sądowi żadnego w tym względzie wyboru. Jak natomiast stanowi art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Z kolei art. 58 § 3 P.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę postanowieniem, zaś odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
Ponieważ Skarżący nie uczynił zadość usunięciu ww. braków formalnych skargi w zakreślonym terminie, podlegała ona odrzuceniu, o czym Sąd orzekł w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 58 § 3 P.p.s.a.