Uzasadnienie
Z.F. (dalej jako "Skarżący"), pismem z 27 stycznia 2021 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej zwany "Dyrektorem") z [...] stycznia 2021 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn.
Dyrektor w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie wskazując, że złożona przez Skarżącego skarga dotyczy decyzji, której nie jest adresatem, tylko jego siostra – K.K. Zauważył zarazem, że z kolei w stosunku do Skarżącego organ odwoławczy wydał decyzję dopiero w dniu 8 lutego 2021 r., tj. 5 dni po złożeniu przez Niego skargi. Tym samym podkreślił, iż w dacie wniesienia skargi w obrocie prawnym nie istniała jeszcze decyzja podlegająca zaskarżeniu przez Skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną.
Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej – "P.p.s.a.") uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (§ 1). Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2).
Jest to przepis ogólny, który doznaje doprecyzowania poprzez regulacje art. 32 i art. 33 P.p.s.a. W myśl pierwszego przepisu stronami, w wąskim rozumieniu tego pojęcia, w postępowaniu sądowoadministracyjnym są: skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Natomiast zgodnie z art. 33 P.p.s.a. w postępowaniu mogą brać udział uczestnicy na prawach strony (§ 1) oraz pozostali uczestnicy (§ 2). Obie kategorie uczestników postępowania należy traktować tak jak strony w szerokim rozumieniu stosownie do art. 12 P.p.s.a.
Jeśli chodzi o pojęcie "interesu prawnego", które pojawia się w powyższych przepisach, to w literaturze przedmiotu pojmowane jest jako istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków danego podmiotu, a zaskarżonym aktem lub czynnością (A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2005, komentarz do art. 50 P.p.s.a.).
Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Katalog podstaw uzasadniających odrzucenie skargi nie jest katalogiem zamkniętym. Nie budzi wątpliwości Sądu, że do przesłanek niedopuszczalności zalicza się brak legitymacji skargowej po stronie wnoszącego skargę. Taka sytuacja ma miejsce w rozpoznanej sprawie. Nie ulega wątpliwości, iż Skarżący nie ma interesu prawnego we wniesieniu skargi na decyzję Dyrektora z dnia [...] stycznia 2021 r. wydaną w stosunku do jego siostry. W konsekwencji nie jest stroną postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją odmawiającą uchylenia własnej decyzji ustalającej K.K. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn, zatem nie ma także legitymacji do wniesienia skargi w tej sprawie.
Tym samym skarga w niniejszej sprawie została wniesiona przez podmiot niemający przymiotu strony i nieposiadający legitymacji do jej wniesienia, co czyni skargę niedopuszczalną i obliguje Sąd do jej odrzucenia.
Sąd w tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.