Uzasadnienie
Skarżąca – B.F. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji i określenia wysokości zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych. W skardze zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Przy piśmie z 21 kwietnia 2015 r, referendarz sądowy, przekazał Skarżącej formularz PPF, wezwał do wypełnienia formularza i przekazania go Sądowi w terminie 7 dni. Nadto wezwał, w tym samym terminie, o udzielenie dodatkowych informacji o jej kondycji majątkowej. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru ww. wezwania, zostało ono doręczone Skarżącej 15 maja 2015 r. (akta sądowe k. 40).
Referendarz sądowy WSA w Warszawie zarządzeniem z 8 czerwca 2015 r. pozostawił wniosek Skarżącej bez rozpoznania, z uwagi na niezłożenie go na wymaganym formularzu oraz nieudzielenie odpowiedzi na skierowane do niej wezwanie.
Skarżąca sprzeciwem z 29 czerwca 2015 r. zarzuciła ww. zarządzeniu błąd w ustaleniach faktycznych. Wskazała, że przy piśmie z 21 maja 2015 r. dosłała formularz i dokumenty.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej III Wydziału WSA w Warszawie z 24 sierpnia 205 r., pismem z 24 listopada 2015 r. wezwano Skarżącą do nadesłania wypełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF), w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania oraz do udzielenia dodatkowych informacji dotyczących jej stanu majątkowego oraz dochodów. W załączeniu przesłano urzędowy formularz PPF. Powyższe wezwanie doręczono Skarżącej 14 grudnia 2015 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (akta sądowe k.59).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Wniosek o przyznanie prawa pomocy należało pozostawić bez rozpoznania.
W myśl art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: "P.p.s.a."), wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru – w przypadku osób fizycznych na formularzu PPF. Konsekwencje niezłożenia wniosku w takiej właśnie formie reguluje art. 257 P.p.s.a., stanowiący, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Skutki złożenia wniosku z pominięciem wymaganej formy łagodzi wprawdzie § 2 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245), zgodnie z którym, jeżeli wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony przez osobę fizyczną na urzędowym formularzu, przesyła się jej ten formularz w celu jego wypełnienia. Stosując ten przepis należy mieć na uwadze wyrażoną w art. 6 P.p.s.a. zasadę udzielania pomocy stronom. Stanowi ona, iż Sąd udziela stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz poucza je o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że warunkiem rozpoznania merytorycznego wniosku o przyznanie prawa pomocy, jest złożenie tego wniosku na urzędowym formularzu PPF. Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, wezwanie z 24 listopada 2015 r. do nadesłania wypełnionego formularza PPF Skarżąca otrzymała 14 grudnia 2015 r. Ponadto została ona pouczona, iż niedokonanie tej czynności w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, będzie skutkować pozostawieniem wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Jednocześnie przy piśmie tym doręczono Skarżacej formularz PPF. Skarżąca w zakreślonym terminie, ani terminie późniejszym, nie przedstawiła stosownego formularza.
Z tej przyczyny, Sąd na podstawie art. 252 § 2 w związku z art. 257 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.