Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 12 stycznia 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 574/10

Uzasadnienie

W złożonym wniosku z dnia 8 lipca 2009 r. o udzielenie interpretacji indywidualnej przez Ministra Finansów, F. Sp. z o.o. z siedzibą w G. (zwana dalej:,,Skarżąca’’ lub,,Spółka") zapytała, czy podatek od czynności cywilnoprawnych pobrany od podwyższenia kapitału zakładowego na podstawie przepisów art. 1 ust 1 pkt 2 w związku z art. 1 ust 1 pkt 1 lit. k, art. 1 ust 3 pkt 2 oraz art. 6 ust 1 pkt 8 lit. b ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz.U. z 2005 r. Nr 41, poz. 399 ze zm.) zwana dalej,,u.p.c.c.’’) w przypadku powołania się przez Spółkę bezpośrednio na postanowienia art. 7 ust 1 Dyrektywy Rady 69/335/EWG, stanowi nadpłatę w rozumieniu art. 72 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) podlegająca zwrotowi Spółce.

Zdaniem wnioskodawcy w świetle przedstawionego stanu faktycznego w przypadku powołania się przez Spółkę bezpośrednio na postanowienia art. 7 ust 1 Dyrektywy 69/335/EWG, podatek od czynności cywilnoprawnych pobrany od podwyższenia kapitału zakładowego na podstawie art. 1 ust 1 pkt 2 w związku z art. 1 ust 1 pkt 1 lit. k, art. 1 ust 3 pkt 2 oraz art. 6 ust 1 pkt 8 lit. b u.p.c.c. stanowi nadpłatę podlegająca zwrotowi Spółce. W ocenie Spółki pobranie w 2006 r. podatku od czynności cywilnoprawnych na podstawie przepisów powołanej ustawy od podwyższenia kapitału zakładowego nie było zgodne z postanowieniami art. 7 ust 1 Dyrektywy 69/3335/EWG.

Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. Stwierdził, iż podwyższenie kapitału zakładowego Spółki stanowiło zgodnie z art. 1 ust 3 pkt 2 u.p.c.c. zmianę umowy spółki i podlegało opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Notariusz właściwie pobrał podatek od czynności cywilnoprawnych. W związku z tym nie powstała nadpłata w podatku od czynności cywilnoprawnych.

Skarżąca w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko wnosząc o zmianę wydanej interpretacji.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka wniosła o uchylenie interpretacji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie:

1. - art. 120 Ordynacji podatkowej, art. 10 i art. 249 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz wynikających z nich podstawowych zasad prawa wspólnotowego wiążących Polskę od dnia przystąpienia do Unii Europejskiej poprzez stwierdzenie, iż przepisy wspólnotowe nie stanowią źródła prawa w Polsce oraz zaprzeczenie tzw. zasadzie bezpośredniego skutku wertykalnego dyrektyw wspólnotowych,
2. - art. 7 ust 1 dyrektywy 69/335/EWG poprzez stwierdzenie, iż Skarżąca nie może powołać się bezpośrednio na postanowienia powyższego przepisu pomimo, iż spełnione zostały warunki konieczne do bezpośredniej skuteczności dyrektywy 69/335/EWG w prawie polskim;
3. - art. 72 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez stwierdzenie, iż podatek od czynności cywilnoprawnych nienależnie pobrany od Skarżącej nie stanowi nadpłaty podlegającej zwrotowi Skarżącej,
4. - art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej poprzez uchylenie się od wyczerpującego wyjaśnienia przyczyn, z powodu których Dyrektor nie uznał za prawidłowe stanowiska Skarżącej przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oraz brak ustosunkowania się do wszelkich argumentów przedstawionych we wniosku, jak również brak wyjaśnienia powodów nieuwzględnienia argumentów przedstawionych przez Skarżącą.

Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Postępowanie sądowe należało zawiesić.

Postanowieniem z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie o sygn. akt II FSK 2130/08 Naczelny Sąd Administracyjny skierował, na podstawie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dwa pytania prejudycjalne dotyczące wykładni następujących przepisów prawa unijnego:

1. 1. Czy przy wykładni art. 7 ust. 1 Dyrektywy 69/335/EWG sąd krajowy zobowiązany jest uwzględnić postanowienia dyrektyw zmieniających, w szczególności dyrektyw 73/79/EWG i 73/80/EWG, w sytuacji, gdy dyrektywy te nie obowiązywały już w momencie akcesji Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej?
2. 2. W przypadku odpowiedzi negatywnej na pytanie pierwsze, czy wyłączenie aktywów spółki kapitałowej z podstawy opodatkowania podatkiem kapitałowym, określone w art. 5 ust. 3 tiret pierwsze Dyrektywy 69/335/EWG dotyczy wyłącznie aktywów spółki kapitałowej, której kapitał ulega podwyższeniu?

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; dalej powoływanej jako: "p.p.s.a.") sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.

Wprawdzie w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie wymieniono wprost Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, jednakże zdaniem Sądu nie przesądza to o braku możliwości zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na postawione w innej sprawie pytanie prejudycjalne i toczące się w związku z nim postępowanie przed tym właśnie sądem, jeżeli problem prawny w obu sprawach jest identyczny. Europejski Trybunał Sprawiedliwości jest bowiem sądem wspólnotowym w znaczeniu ustrojowym (zob. A. Wróbel, [w:] pr. zb. Wprowadzenie do prawa Wspólnot Europejskich (Unii Europejskiej), Zakamycze 2002, s. 154), zatem postępowanie prowadzone przed nim jest postępowaniem sądowym, które w ocenie Sądu mieści się w pojęciu "postępowania sądowego", użytym w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

W ocenie Sądu udzielenie odpowiedzi na zadane pierwsze pytanie prejudycjalne będzie miało znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W skardze Skarżąca zarzuciła bowiem między innymi naruszenie art. 7 ust. 1 Dyrektywy 69/335/EWG, a zarzut ten związany jest z wątpliwościami jakie budzi to, czy dla zastosowania zwolnienia określonego w tym przepisie konieczne jest uwzględnienie kolejnych zmian Dyrektywy 69/335/EWG jeśli w momencie akcesji Polski do Unii Europejskiej niektóre z tych zmian już nie obowiązywały (por. też postanowienie NSA z 27 maja 2010 r., II FSK 80/09).

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postanowił z urzędu zawiesić postępowanie sądowe do czasu udzielenia przez Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich odpowiedzi na cytowane pytanie prejudycjalne.