Uzasadnienie
Skarżący J. M. wnioskiem zawartym w skardze z 14 stycznia 2012 r., zwrócił się do Sądu o zwolnienie od kosztów sądowych.
Referendarz sądowy, pismem z 27 lutego 2012 r. zażądał udzielenia dodatkowych informacji o stanie majątkowym Skarżącego oraz nadesłania wypełnionego formularza PPF, w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Z adnotacji zamieszczonych na przesyłce, zawierającej wezwanie do udzielenia przez Skarżącego wyjaśnień w zakresie jego stanu majątkowego oraz nadesłania wypełnionego formularza PPF wynika, że po dwukrotnym awizowaniu w dniach 5 i 13 marca 2012 r., została ona zwrócona do Sądu w dniu 21 marca 2012 r. W tej sytuacji, na podstawie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 powoływanej dalej jako "P.p.s.a."), Przewodniczący Wydziału III WSA w Warszawie uznał, że przesyłkę doręczono Skarżącemu 19 marca 2012 r.
Z tych względów, na podstawie art. 257 P.p.s.a. referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 5 kwietnia 2012 r. pozostawił bez rozpoznania, złożony przez Skarżącego wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Skarżący pismem z dnia 30 kwietnia 2012 r. wniósł sprzeciw (nazwany "zażaleniem") od powyższego zarządzenia. Stwierdził, iż wydane zarządzenie jest dla niego krzywdzące, bowiem nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych.
Postanowieniem z dnia 9 maja 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił sprzeciw Skarżącego od zarządzenia referendarza sądowego z 5 kwietnia 2012 w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Na powyższe postanowienie Skarżący wniósł zażalenie z 5 czerwca 2012 r.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 9 sierpnia 2012 r., w sprawie o sygn. akt I FZ 259/12 uchylił postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Sad I instancji. W uzasadnieniu postanowienia Sądu II instancji stwierdzono, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki do odrzucenia sprzeciwu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek o przyznanie prawa pomocy należało pozostawić bez rozpoznania.
Zgodnie z przepisem art. 260 P.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
W niniejszej sprawie został wniesiony sprzeciw od zarządzenia z dnia 5 kwietnia 2012 r., którym wniosek Skarżącego o przyznanie pomocy został pozostawiony bez rozpoznania.
W myśl art. 252 § 2 P.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru – w tym przypadku PPF. Konsekwencje niezłożenia wniosku w takiej formie reguluje art. 257 p.p.s.a., stanowiący, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Z przepisu tego wynika, że warunkiem rozpoznania merytorycznego wniosku o przyznanie prawa pomocy, jest złożenie tego wniosku na urzędowym formularzu PPF.
Przesyłka zwierająca wezwanie z dnia 27 lutego 2012 r. do złożenia przez Skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy na formularzu PPF została mu doręczona w sposób zastępczy w dniu 19 marca 2012 r. W wezwaniu tym pouczono Skarżącego, że niezłożenie wniosku na formularzu PPF, w terminie siedmiu dni spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Skarżący do dnia dzisiejszego nie dostarczył do Sądu wypełnionego formularza PPF.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 257 w związku z art. 252 p.p.s.a. i art. 260 p.p.s.a. postanowił jak na wstępie.