Uzasadnienie
1. Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej u.p.p.s.a), stronie może być przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych albo ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika (art. 245 § 3 u.p.p.s.a.) i następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów utrzymania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a.). Jeżeli skarżący zamierza skorzystać z instytucji prawa pomocy powinien uprawdopodobnić okoliczności, od zaistnienia których zależy możliwość skorzystania przez Sąd z tej instytucji, natomiast Sąd jest zobowiązany do analizy przedstawionych materiałów, także z uwzględnieniem zasad logicznego myślenia i doświadczenia życiowego.
2. E. S. (dalej jako skarżąca lub strona), wnioskiem zawartym na urzędowym formularzu PPF zwróciła się o zwolnienie jej od kosztów sądowych w sprawie. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że: osiąga 2173,64 zł netto miesięcznie; posiada dwa mieszkania o pow 56,5 m.kw. oraz 55,18 m.kw.; prowadzi samotnie gospodarstwo domowe; jest inwalidką II grupy. Jako koszty utrzymania oznaczyła: czynsz w wysokości 480 zł; drugi czynsz w wysokości 310,- zł; media – ok. 500 zł; lekarstwa – ok. 130 zł; koszty bieżącego utrzymania - 800-1000 zł, telefon - ok. 200 zł.
3. Skarżąca, wykonując wezwanie referendarza sądowego z 10 marca 2010 r., poinformowała, że jej jedynym dochodem jest emerytura w kwocie ok. 2200,- zł. Z tego dochodu ponosi znaczne wydatki związane z rehabilitacją i leczeniem. Posiada wprawdzie dwa lokale mieszkalne, lecz nie jest w stanie gospodarować drugim lokalem – ze względu na jego stan techniczny. Skarżąca załączyła do wyjaśnień kserokopie dokumentów (ok. 62 strony), z treści których wynika jej sytuacja majątkowa. Wśród dokumentów znajdują się: kserokopie wyciągów z rachunków bankowych, kserokopie zeznań podatkowych, kserokopie faktur, ksero legitymacji osoby niepełnosprawnej.
4. Wpis od skargi w wysokości 829,- zł jest jedynym kosztem sądowym wymaganym w sprawie na obecnym etapie postępowania. Referendarz sądowy ogranicza rozpoznanie wniosku strony tylko do jej zdolności uiszczenia wpisu sądowego, ponieważ skarżąca uzyskuje systematycznie przychody z tytułu emerytury, jak też bieg sprawy, na obecnym jej etapie, nie zależy od uiszczenia żadnych innych kosztów.
5. W ocenie urzędnika sądowego, z nadesłanych przez skarżącą dokumentów nie wynika, że nie posiada ona wolnych środków w rozmiarach, które mogłaby przeznaczyć na zaspokojenie należności z tytułu wymagalnych kosztów sądowych. Nawet, gdyby referendarz sądowy dał wiarę oświadczeniom skarżącej zawartym w treści formularza o posiadanych zasobach pieniężnych, jak też o przeprowadzanych transakcjach na rachunku - co uczynił w pewnym zakresie, to z zapisów zawartych w treści nadesłanych wyciągów bankowych wynika, że skarżąca posiada wolne środki finansowe, których nie zadeklarowała w formularzu PPF. Kwota 8747,10 zł, ujawniona w nadesłanym wyciągu, aktualnym na dzień 9 marca 2010 r., jest wielokrotnością wymaganych w sprawie kosztów sądowych i nie została na rachunku ujęta jako saldo debetowe. Zarazem skarżąca nie wskazała żadnych innych wydatków, korzystających z pierwszeństwa zaspokojenia przed kosztami postępowania, których uregulowanie pozbawiłoby ją środków na zapłatę wpisu w sprawie. Także uiszczenie pełnomocnikowi trzykrotności kwoty wymaganego wpisu sądowego nie jest okolicznością uzasadniającą przyznanie skarżącej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Referendarz sądowy nie analizował wpływu na zdolność skarżącej do uiszczenia kosztów sądowych sposobu gospodarowania posiadanymi lokalami, ani wpływu obowiązku uiszczania comiesięcznego czynszu od tychże.
6. Dlatego, referendarz sądowy, doceniając rzetelny sposób udokumentowania sytuacji majątkowej przez skarżącą, nie może uwzględnić jej wniosku i, na podstawie art.243 § 1, art. 245 § 1 i § 3 oraz art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a., uznał, jak w sentencji.