Uzasadnienie
R. Sp. z o.o. w W. (dalej jako: "Skarżąca"), 24 marca 2005 r. złożyła zeznanie roczne CIT – 8 za 2004 r., w którym zadeklarowała podatek dochodowy od osób prawnych za 2004 r. w kwocie 1.146.989,00 zł.
W dniu 29 grudnia 2009 r. Skarżąca złożyła korektę tego zeznania, w którym wykazała podatek należny w kwocie 1.115.271,00 zł.
Następnie, pismem z 18 lutego 2010 r. wniosła o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2004 r. w kwocie 31.718,00 zł. Kwota ta została w dniu 26 kwietnia 2010 r. zwrócona na rachunek bankowy Skarżącej.
Postanowieniem z [...] czerwca 2010 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. z urzędu, wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego, a następnie decyzją z [...] listopada 2010 r. określił Skarżącej zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2004 r. w kwocie 1.159.768,00 zł tj. w kwocie wyższej o 44.497,00 zł niż zadeklarowano.
Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy ww. decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego.
W skardze złożonej na powyższą decyzję Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów podatkowych obu instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.
Postępowanie w sprawie należało zawiesić.
Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – dalej jako: "p.p.s.a." sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Z akt sprawy wynikało, że Skarżąca zadeklarowała i zapłaciła podatek dochodowy od osób prawnych za 2004 r.
Zgodnie z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.) – dalej jako: "O.p." zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.
Przepis art. 59 § 1 O.p. w pkt 1) stanowi, że zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek zapłaty, natomiast w pkt 9) taki sam skutek przewiduje w przypadku przedawnienia.
Sądowi z urzędu wiadomym jest, iż Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 12 stycznia 2012 r. sygn. akt l FSK 174/11 przedstawił do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów tego Sądu zagadnienie prawne, budzące poważne wątpliwości, a mianowicie: czy w świetle art. 70 § 1 i art. 208 § 1 O.p. w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 r. dopuszczalne jest w każdym czasie prowadzenie postępowania podatkowego i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, które wygasło przez zapłatę (art. 59 § 1 pkt 1 O.p.).
Brzmienie art. 70 § 1 O.p. w okresie obowiązywania tej ustawy nie zmieniło się. W ocenie Sądu, spełniona zatem została przesłanka zawieszenia postępowania sądowego, przewidziana w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy, na podstawie powyższego przepisu, Sąd postanowił zawiesić postępowanie do czasu podjęcia przez Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnięcia w przedmiocie zagadnienia prawnego przedstawionego we wskazanym wyżej postanowieniu z 12 stycznia 2012 r. sygn. akt l FSK 174/11.