Uzasadnienie
Skarżący T. L. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych. W formularzu PPF wskazał, że jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, nieposiadającą żadnego majątku, mieszkającą samotnie. Wysokość wydatków określił na kwotę ok. 300 zł i zaliczył do nich "mieszkanie, opłatę za media, koszty leczenia".
Pismem z 30 marca 2016 r. wezwano Skarżącego do nadesłania dodatkowych informacji na temat jego stanu majątkowego. Wezwania tego jednak nie wykonał.
Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje:
Instytucja prawa pomocy stanowi wyjątek od wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako: "P.p.s.a.", zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych z jej udziałem w sprawie. Odstępstwo od tej zasady ma na celu zagwarantowanie prawa do sądu osobom, których obiektywnie nie stać na poniesienie kosztów postępowania. Stosownie do art. 252 § 1 P.p.s.a., osoba wnioskująca o przyznanie prawa pomocy jest obowiązana podać we wniosku "dokładne dane" obrazujące jej sytuację rodzinną i majątkową. Jeżeli oświadczenie strony zawarte w tym wniosku okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego (zob. art. 255 P.p.s.a.).
Jak to już wskazano przedstawione przez stronę informacje powinny być, jak stanowi wprost art. 252 § 1 P.p.s.a., dokładne, a zatem od strony wymagana jest w tym względzie należyta staranność. Informacje te powinny więc być konkretne i na tyle szczegółowe, by w sposób wyczerpujący obrazowały sytuację majątkową i rodzinną strony.
Tymczasem w okolicznościach niniejszej sprawy Skarżący nie przedłożył, mimo wezwania referendarza sądowego, wymieniającego w sposób precyzyjny jakie dokumenty i oświadczenia powinny zostać złożone, żadnych dokumentów koniecznych do stwierdzenia, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych, wskutek czego uniemożliwił on dokonanie wnikliwej i szczegółowej oceny swojej sytuacji materialnej.
Przede wszystkim Skarżący nie wyjaśnił jakie jest źródło finansowania bieżących wydatków, których wysokość określił na kwotę ok. 300 zł, oświadczając jednocześnie, że "obecnie nigdzie nie jest zatrudniony", jest zarejestrowany jako bezrobotny bez prawa do zasiłku.
W tej sytuacji nie sposób – opierając się na samych tylko oświadczeniach Skarżącego - stwierdzić, że istotnie koszt zainicjowanego przezeń postępowania jest obciążeniem przekraczającym jego możliwości finansowe.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.