Uzasadnienie
W skardze na powołaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. M.C. (dalej - "Skarżący"), reprezentowany przez pełnomocnika - adwokata W. R., zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, powołując się na przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej - P.p.s.a.).
W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wskazał, że Skarżący prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą, w ramach której zatrudnia około 40 osób.
W jego ocenie, wykonie zaskarżonej decyzji będzie oznaczało niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, a co się z tym wiąże może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Zasadność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji pełnomocnik uzasadnił dobrem pracowników oraz prawdopodobieństwem pozytywnego rozstrzygnięcia w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Wolters Kluwer 2009, s. 206).
Użyty w art. 61 § 3 P.p.s.a. zwrot "sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności" oznacza, że orzeczenie uwzględniające taki wniosek ma charakter fakultatywny, a więc może, lecz nie musi być wydane nawet w wypadku, gdy w sprawie występują przesłanki przewidziane w tym przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie zaskarżonego aktu.
Sąd podziela także prezentowane w orzecznictwie stanowisko wskazujące, że strona jest zobligowana do wnikliwego przedstawienia argumentów i materiałów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, LEX nr 489786). I choć sąd może wówczas sięgać do informacji wynikających z akt sprawy, to nie może jednak zastępować strony w poszukiwaniu racji przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu.
W ocenie Sądu, podnoszona przez pełnomocnika okoliczność, że Skarżący prowadzi działalność gospodarczą oraz zatrudnia około 40 pracowników, nie świadczy jeszcze o zaistnieniu przesłanek do wstrzymania wykonania aktu administracyjnego. W celu bowiem wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych a nie hipotetycznych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne. Twierdzenia te powinny być co najmniej uprawdopodobnione. O ile dana okoliczność z natury swojej może być udokumentowana, to należy przedłożyć stosowne dokumenty (por.: postanowienia NSA: z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, z dnia 30 kwietnia 2010 r., sygn. akt II FZ 110/10).
W ocenie Sądu, przedstawione we wniosku okoliczności nie wypełniają, określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Brak jest zatem podstaw, aby uczynić zadość żądaniu wstrzymania zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji.
Sąd podkreśla również, iż rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie dokonuje oceny zasadności skargi.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił, jak na wstępie.