Uzasadnienie
Pismem z dnia 20 stycznia 2014 r. D. G. (dalej: - "Skarżący") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2012 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz z innymi członkami zarządu oraz fundacją za zaległości podatkowe fundacji w podatku od towarów i usług za okresy kwiecień, czerwiec, lipiec 2006 r. oraz maj, czerwiec, sierpień, wrzesień, październik 2007 r.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Skarżącego podniósł, że ani on ani Skarżący nie otrzymał decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2012 r. z winy Urzędu Pocztowego, w związku z tym nie rozpoczął biegu termin do wniesienia skargi. Pełnomocnik Skarżącego wskazał, że zaskarżona decyzja nie została doręczona w sposób wskazany w trybie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm., dalej: "ustawa Ord. pod.") albowiem ani jedno zawiadomienie o pozostawieniu korespondencji od organu w placówce pocztowej nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej biura pełnomocnika Skarżącego, ani mu doręczone.
Pełnomocnik Skarżącego wskazał, że w dniu 28 maja 2012 roku powziął informację od podmiotu współpracującego z nim, że korespondencja adresowana do biura kancelarii, nadana na poczcie 30 kwietnia 2012 r., została zwrócona jako niepodjęta w terminie. Następnie po wizycie w palcówce pocztowej, pracownik biura kancelarii uzyskał informację, iż w tym samym okresie jako niepojętych w terminie zostało zwróconych łącznie 7 listów adresowanych do kancelarii. Po ustaleniu numerów przesyłek poleconych, w dniu 28 maja 2012 r. wspólnik pełnomocnika Skarżącego złożył reklamację u operatora pocztowego, albowiem w odniesieniu do zareklamowanych przesyłek poleconych w skrzynce oddawczej biura kancelarii nie zostało pozostawione awizo, również to powtórne.
Odpowiedź operatora pocztowego na reklamację była negatywna. Według odpowiedzi operatora publicznego w odniesieniu do przedmiotowej przesyłki nr [...] (zawierająca decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2012 r. Nr [...]), próba jej doręczenia nastąpiła w dniu 4 maja 2012 r. i wówczas przesyłkę tą awizowano, zaś zawiadomienie powtórne miało być doręczone w dniu 11 maja 2012 r.
Pełnomocnik Skarżącego uznał, że wyjaśnienia zawarte w odpowiedzi na reklamację nie są prawdziwe. Pełnomocnik Skarżącego wyjaśnił, że w okresie kiedy reklamowane przesyłki polecone były złożone w placówce pocztowej, codziennie, również w dniu 11 maja 2012 r. była odbierana bezpośrednio od listonosza w biurze kancelarii oraz codziennie była nadawana korespondencja w placówce pocztowej. Gdyby zatem zawiadomienie o złożeniu przesyłki od organu w placówce pocztowej było pozostawione w skrzynce oddawczej a zawiadomienie powtórne zostałoby doręczone w dniu 11 maja 2012 r. wraz z pozostałą korespondencją w tym dniu, przesyłka ta byłaby odebrana. Tak się jednak nie stało, gdyż ani awizo pierwotne nie zostało pozostawione w skrzynce oddawczej biura kancelarii, ani zawiadomienie powtórne nie zostało doręczone do kancelarii.
Pełnomocnik Skarżącego jako dowód w sprawie załączył oświadczenie pracownika biura kancelarii odpowiedzialnego za obieg korespondencji – A. S., w którym oświadczyła m.in., że w okresie od 7 do 21 maja 2012 r. nie stwierdziła w skrzynce oddawczej biura kancelarii żadnego zawiadomienia o pozostawieniu jakiegokolwiek listu adresowanego do kancelarii w placówce pocztowej. Oświadczyła również, że w ww. okresie nie zostało doręczone żadne zawiadomienie powtórne, w tym dotyczące przesyłki nr [...].
Do skargi pełnomocnik Skarżącego załączył również raport wygenerowany przez program kancelaria prawna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu jako wniesiona po terminie.
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270, dalej "p.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia zaskarżonej w sprawie decyzji.
W niniejszej sprawie termin ten został przekroczony.
W pierwszej kolejności Sąd zauważa, iż nie dopatrzył się naruszeń przy doręczaniu zaskarżonej decyzji. Decyzja ta została bowiem skutecznie doręczona w trybie zastępczym, określonym w art. 150 ustawy Ord. pod. Zgodnie z tym przepisem w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę. Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni, o czym stanowi art. 150 § 1a ustawy Ord. pod.
Z kolei z § 2 art. 150 wynika, że zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.
Jak wynika z akt sprawy przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję została dwukrotnie awizowana: w dniu 4 maja 2012 r. i w dniu 11 maja 2012 r. Na formularzu potwierdzenia odbioru odnotowano gdzie pozostawiono przesyłkę (UP [...]), doręczający uczynił też wzmiankę o pozostawieniu awiza w skrzynce pocztowej adresata. Skarżący przedmiotowej przesyłki nie podjął. W związku z powyższym organ działając na podstawie art. 150 § 2 ustawy Ord. pod., nieodebraną decyzję pozostawił w aktach sprawy i uznał za skutecznie doręczoną w dniu 18 maja 2012 r.
Sąd zauważa również, iż domniemanie faktyczne wynikające z art. 150 ustawy Ord. pod. może być obalone wówczas, gdy adresat pisma wykaże, iż dane wynikające z dowodu doręczenia nie są zgodne z rzeczywistością.
W rozpoznanej sprawie twierdzenia Skarżącego w tym przedmiocie są jednostronne i nie zostały zobiektywizowane. Mimo, iż Skarżący wszczął postępowanie reklamacyjne przed Urzędem Pocztowym, to jego reklamacja nie została uwzględniona. P. S.A. nie znalazła podstaw do uznania kierowanych pod jej adresem zarzutów.
Z tego też względu nie można przyjąć, że twierdzenia Skarżącego mogły obalić domniemanie doręczenia pisma, wynikające z art. 150 ustawy Ord. pod. Z pewnością takiego przeciwdowodu nie stanowi oświadczenie pełnomocnika Skarżącego a także osoby odpowiedzialnej za obieg korespondencji o braku awizo, gdyż przyjęcie tego rodzaju dowodów przez Sąd podważałoby sens całej regulacji dotyczącej wprowadzenia tzw. fikcji doręczenia. W związku z tym trudno założyć, aby awizo nie zostało pozostawione w skrzynce pocztowej.
Sąd nie ma w niniejszej sprawie podstaw do tego, żeby kwestionować prawidłowość doręczenia. W każdej bowiem sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizo poprzez zwykłe oświadczenie, że awizo nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2010 r., sygn. akt II OZ 651/10; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając powyższe na uwadze Sąd zauważa, iż skoro przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję została skutecznie doręczona w dniu 18 maja 2012 r., to trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał 18 czerwca 2012 r. zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 p.p.s.a.
Skarga została natomiast nadana w placówce pocztowej dopiero 20 stycznia 2014 r., a więc z uchybieniem terminu.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Odrzucenie skargi przyjmuje formę postanowienia i może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.).
Uznając zatem, iż skarga w niniejszej sprawie została wniesiona po terminie, Sąd, działając na podstawie powołanego wyżej art. 58 § 1 pkt 2 oraz art. 58 § 3 oraz art. 53 § 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.