Uzasadnienie
Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej u.p.p.s.a, stronie może być przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym albo zwolnienie od kosztów sądowych lub ustanowienie pełnomocnika (art. 245 § 3 u.p.p.s.a.). Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, o który wnioskuje strona – tj. zwolnienia od kosztów sądowych - następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a.). Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje natomiast zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego i następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 245 § 2 u.p.p.s.a.). Zasadą przyjętą przez ustawodawcę w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest odpłatność za wnoszone do sądów środki prawne.
Skarżący, tj M.W., zwrócił się, na formularzu PPF, z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Z oświadczenia PPF oraz z dodatkowego oświadczenia nadesłanego na wezwanie referendarza sądowego wynika, że znajduje się w ciężkiej sytuacji materialnej z brakiem możliwości jej zmiany. Nadto podał, że: - nie prowadzi wspólnego gospodarstwa domowego, nie posiada wyciągów z rachunku bankowego, nie posiada zeznań podatkowych, utrzymuje go córka (pozwoliła skarżącemu mieszkać w jej mieszkaniu opłaca czynsz); - w mieszkaniu nie ma światła, prądu, ogrzewania, bieżącej wody; jest osoba bezrobotną.....
Zdaniem referendarza sądowego wymagany wpis sądowy od skargi w kwocie 500 zł od sprawy, w której skarżący domaga się umorzenia zaległości podatkowej niewiele przekraczającej 200 zł może wydawać się wygórowany. Nie do referendarza sadowego należy jednak ocena prawa mającego zastosowanie, ponieważ jest on tym prawem związany. Oczywistym jest też, że każdy powinien prawa przestrzegać, chociaż może być to związane niekiedy z uciążliwościami ("dura lex, sed lex").
W ocenie referendarza sądowego wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim skarżący uchylił się od przedstawienia informacji o swojej rzeczywistej sytuacji życiowej, ponieważ nie przedłożył ani wnioskowanych deklaracji podatkowych za wskazany okres, ani odpisów z rachunków bankowych, ani kalkulacji kosztów życia. Jest to tym bardziej niezrozumiałe, że skarżący zadeklarował przecież fakt, że korzysta z pomocy córki, co wskazuje na dysponowanie środkami finansowymi - niezależnie już od tożsamego wniosku wynikającego z faktu zaspokajania w końcu przez stronę potrzeb egzystencjalnych.
Referendarz sądowy zauważa, ze skarżący nie wykazał w deklaracji PPF ani nieruchomości przy ul [...] w W. (zdjęcia na streetview), której był właścicielem jeszcze w 2011 r, ani środków uzyskanych w wyniku zbycia nieruchomości. Zdaniem referendarza sądowego, nawet nieodpłatne rozdysponowanie tą nieruchomością rodzi po stronie obdarowanego obowiązek wymiernej wdzięczności względem darczyńcy. Natomiast odnośnie lokalu (córki) zajmowanego aktualnie przez stronę i braku światła, prądu, ogrzewania, bieżącej wody, to mając na uwadze lokalizację lokalu mieszczącego się, jak wynika z danych adresowych w inwestycji [...] ("atrakcyjne mieszkania w B. pod W.. Funkcjonalne lokale o powierzchni od 25 do 77 metrów kwadratowych z tarasem lub balkonem oddamy do użytku w III kwartale 2011 roku. W nowoczesnym budynku znajdziecie Państwo również pasaż handlowy. Szybki i niekłopotliwy dojazd do centrum aglomeracji, znakomicie zaprojektowany obiekt wpisany w kameralną zabudowę, bliskość uroczego rynku i fantastycznych terenów do rekreacji (...)"), to referendarz sądowy nie daje wiary twierdzeniom strony, niezależnie od tego, ze nie zostały udokumentowane stosownymi materiałami. Dlatego urzędnik sądowy podjął przypuszczenie, że skarżący uchylił się od przedstawienia rzetelnych i zupełnych informacji o swojej sytuacji bytowej.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 243 § 1 p.p.s.a., art. 245 p.p.s.a., art. 246 § 1 p.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji