Uzasadnienie
W skardze z 1 lutego 2010 r. Skarżący M. H., reprezentowany przez adwokata zaskarżył postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2009 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania, wobec uchybienia terminu do jego wniesienia, od decyzji orzekającej o odpowiedzialności podatkowej prezesa zarządu za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2004 r.
Postanowieniem z 23 kwietnia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił powyższą skargę wobec nieziszczenia wpisu stałego przez wnoszącego pismo pełnomocnika będącego adwokatem.
Pismem z 15 czerwca 2010 r. oznaczonym jako "Skarga kasacyjna" pełnomocnik Skarżący nie formułując zarzutów kasacyjnych wniósł o zwolnienie jego mocodawcy z kosztów sądowych w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu wskazał, iż Skarżący nie posiada wystarczających dochodów ani majątku niezbędnego do opłacenia skargi bez uszczerbku dla utrzymania siebie i rodziny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił sąd pierwszej instancji, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymaganiom uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. W konsekwencji braki w zakresie wskazania podstaw kasacyjnych nie podlegają konwalidacji i czynią skargę kasacyjną nieskuteczną uniemożliwiając dokonanie merytorycznej oceny tego środka zaskarżenia przez sąd kasacyjny (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 listopada 2009 r. sygn. akt II FSK 175/09, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lutego 2010 roku, sygn. akt I FSK 172/10).
Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a jedynie nieważność postępowania bierze pod uwagę z urzędu. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że NSA związany jest jej podstawami i wnioskami. Nie jest zatem dopuszczalne ani konkretyzowanie, uściślanie, korygowanie skargi kasacyjnej, ani wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FSK 1401/05, LEX nr 262797). Ustawodawca, mając jednak na względzie ochronę strony przed ryzykiem niewłaściwego, nieprecyzyjnego sformułowania skargi kasacyjnej, uniemożliwiającego jej rozpoznanie, wprowadził tzw. przymus adwokacko-radcowski, przy czym w sprawach obowiązków podatkowych skarga kasacyjna może być sporządzona również przez doradcę podatkowego (art. 175 p.p.s.a.).
Stosownie do treści art. 178 przytoczonej ustawy procesowej wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że uchybienie polegające na zaniechaniu precyzyjnego sformułowania podstaw kasacyjnych, a więc takie, które zaistniało w niniejszej sprawie, implikuje konieczność odrzucenia skargi kasacyjnej jako niedopuszczalnej "z innych przyczyn" (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2008 r. sygn. akt I FSK 780/08).
Mając powyższą argumentację na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji.