Uzasadnienie
W skardze Skarżący B. K. zwrócił się o zwolnienie od kosztów postępowania, motywując to trudną sytuacją finansową i licznymi egzekucjami. Wskazał, iż jedynym źródłem jego dochodu jest świadczenie przedemerytalne.
W wykonaniu wezwania referendarza sądowego Skarżący przesłał wypełniony formularz PPF, w którym zaznaczył, iż domaga się również ustanowienia adwokata. Podał, że pobierane świadczenie wynosi 654,66 zł. Przedstawił zeznanie podatkowe, potwierdzenie operacji, dokumenty dotyczące egzekucji.
W piśmie z 7 lutego 2017 r. Skarżący poinformował, że nie jest w pełni sprawny fizycznie i nie jest w stanie podjąć jakiejkolwiek pracy. Przedłożył wyciąg bankowy, dokumentację medyczną, decyzję przyznającą świadczenie przedemerytalne, zawiadomienie o potrąceniu i wezwanie do potrąceń.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Skarżący ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie oraz ustanowienie pełnomocnika. Dla pozytywnego w tej kwestii rozstrzygnięcia konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej jako: "P.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Oceniając wniosek Skarżącego z punktu widzenia powyższej przesłanki referendarz sądowy uznał, że zasługuje on na uwzględnienie jedynie częściowo. Zasadne jest mianowicie zwolnienie Skarżącego od wpisu od skargi. O takim rozstrzygnięciu zadecydował przede wszystkich fakt, iż aktualnie jest on zobowiązany do uiszczenia wpisów w ośmiu zawisłych przed tutejszym Sądem sprawach. Łączna suma tych wpisów wynosi 1.600 zł.
Tymczasem referendarz sądowy dał wiarę oświadczeniu Skarżącego, że utrzymuje się on wyłącznie ze świadczenia przedemerytalnego, którego wysokość określił na nieco ponad 654 zł. Nie jest to zatem kwota, z której mógłby wygospodarować w krótkim czasie (7 dni) kwotę 1.600 zł celem opłacenia ośmiu skarg. Co istotne ich opłacenie warunkuje dostęp Skarżącego do Sądu.
Jednocześnie referendarz sądowy nie znalazł podstaw by zakres przyznanego prawa pomocy rozszerzyć. Skarżący nie wykonał bowiem w pełni wezwania z 26 stycznia 2017 r. Nie podał mianowicie i nie udokumentował ponoszonych wydatków. W tej sytuacji nie wiadomo czy wydatków tych w ogóle nie ponosi (co oznaczałoby, iż otrzymywanym świadczeniem może swobodnie dysponować) czy też w ich ponoszeniu pomagają osoby trzecie. Zwłaszcza, że nie jest jasne czy istotnie Skarżący samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Z przedłożonego potwierdzenia operacji wynika bowiem, że tożsamym co on adresem zamieszkania (W., ul. [...]) posługuje się L.K..
Poza tym Skarżący przedłożył wyciąg bankowy za jeden tylko miesiąc, podczas gdy wezwanie dotyczyło ostatnich trzech miesięcy.
Z tych wszystkich względów referendarz sądowy zwolnił Skarżącego od wpisu od skargi i jednocześnie odmówił przyznania mu prawa pomocy w pozostałym zakresie. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 246 § 1 P.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.