Uzasadnienie
Skarżący – R. B. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wskazał, że jest na rencie chorobowej wynoszącej 970,33 zł brutto zł. Leczy się [...] i [...]. Skarżący zamieszkuje wraz z żoną i dwójką dzieci. Poza udziałem w domu nie posiada innego majątku.
Wykonując wezwanie referendarza sądowego skarżący wyjaśnił, że jego żona opiekuje się nim, dlatego nie pracuje. Otrzymuje ona zasiłek rodzinny w wysokości 220 zł. Skarżący nie posiada konta bankowego, gdyż nie stać go na ponoszenie opłaty za jego prowadzenie. Rocznie jest to kwota ok. 60 zł, do której dochodzą jeszcze koszty dojazdu do bankomatów. Zajmowane mieszkanie stanowi spadek po rodzicach i jest obecnie własnością skarżącego i jego brata. Skarżący podkreślił, że gdyby nie pomoc rodziny nie stać by go było na życie. Przedstawił zeznanie podatkowe, potwierdzenia wypłat renty, dokumenty obrazujące wydatki.
Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje:
Skarżący ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Dla pozytywnego w tej kwestii rozstrzygnięcia konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej – "P.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Owo wykazanie polegać będzie w rzeczywistości na przedstawieniu w sposób przekonujący, że poniesienie kosztów postępowania nie jest możliwe.
Oceniając wniosek skarżącego z punktu widzenia powyższej przesłanki referendarz sądowy uznał, że zasługuje on na uwzględnienie.
Źródłem utrzymania czteroosobowej rodziny skarżącego jest jego renta chorobowa oraz zasiłek rodzinny, który otrzymuje jego żona, co daje łączny dochód w wysokości ok. 1.100 zł. Dochód ten w całości przeznaczany jest na utrzymanie rodziny. Z powyższego wynika, że środki, którymi skarżący dysponuje są ograniczone i pozwalają na zaspokojenie tylko niezbędnych potrzeb życiowych. Tym samym uznać należało, że skarżący wykazał, że nie ma dostatecznych środków na prowadzenie sprawy przed sądem. W tej sytuacji zasadne jest zwolnienie go od kosztów sądowych.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.