Uzasadnienie
Skarżąca – I.M. wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych, wskazując, iż jedynym źródłem jej utrzymania jest emerytura wynosząca 1.505,72 zł. W 2016 r. otrzymała zapomogę od byłego pracodawcy w kwocie 1.500 zł, zaś w 2017 r. w kwocie 1.000 zł z tytułu niedostatku. Do majątku zaliczyła ½ domu wraz z połową działki. Dodała, iż dom ten jest nieocieplony, przez co generuje duże koszty grzewcze (500-600 zł). Wśród wydatków Skarżąca wymieniła też żywność (600-700 zł) i ubrania (200-300 zł). Przedłożyła wyciąg bankowy, PIT-40A.
Referendarz sądowy, zaskarżonym postanowieniem z 24 kwietnia 2017 r., odmówił Skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
W ocenie referendarza Skarżąca nie wykazała, że jej obecna sytuacja materialna uniemożliwia jej uiszczenie należnego w sprawie wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł. Referendarz wskazał, że Skarżąca na rachunku bankowym posiada kwotę w wysokości 2990, z którego w okresie od 12 września do 7 listopada 2016 r. nie dokonywała żadnych wypłat, przelewów, czy też płatności kartą.
Skarżąca pismem z dnia 18 maja 2017 r. wniosła sprzeciw od powyższego postanowienia referendarza. W uzasadnieniu wskazała, że ustawodawca nie zakreślił żadnych widełek czy przedziałów dochodowych, jakie musi spełniać proszący o pomoc aby pomoc prawna została mu udzielona. Wskazała, że po opłaceniu miesięcznych kosztów nie pozostają w dyspozycji żadne nadwyżki środków a nawet gdyby zostały w niewielkiej ilości to powinna mieć możliwość przeznaczenia ich na nagłe wypadki życiowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na podstawie art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwaną dalej P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy.
Zgodnie z art. 243 § 1 p.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Natomiast według art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Warunkiem przyznania osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym (zgodnie z art. 245 § 2 p.p.s.a. obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie jednego z wymienionych w tym przepisie zawodowych pełnomocników) jest wykazanie, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).
Z treści tego przepisu bezpośrednio wynika, że ciężar dowodu, co do wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy, spoczywa na stronie składającej wniosek o przyznanie tego prawa. Jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona zgodnie z art. 255 p.p.s.a. jest zobowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Z powyższego wynika zatem obowiązek współpracy wnioskodawcy z sądem przez przedstawienie w sposób rzetelny swojego stanu majątkowego.
W ocenie Sądu referendarz sądowy zbadał przesłanki warunkujące przyznanie prawa pomocy, zasadnie uznając, że Skarżąca nie przedstawiła okoliczności, które przemawiałyby za przyznaniem jej prawa pomocy. Z nadesłanego przez Skarżącą wyciągu z rachunku bankowego wynika, iż posiada ona oszczędności w kwocie ok. 3 tyś. zł, z których ma możliwość uiszczenia należnego w sprawie wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł.
Z tych względów, referendarz sądowy słusznie uznał, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki umożliwiające przyznanie Skarżącej prawa pomocy we wnioskowanym przez niego zakresie.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 260 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia