Uzasadnienie
Skarżąca – A. sp. z o.o. z siedzibą w W. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] października 2019 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2014 r.
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2020 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez własnoręczne podpisanie skargi przez uprawnioną do tego osobę lub nadesłanie własnoręcznie podpisanego egzemplarza skargi, złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu, z którego wynikałoby uprawnienie osoby, która podpisała skargę do reprezentacji Skarżącej w dacie wniesienia skargi oraz podania wartości przedmiotu zaskarżenia – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe wezwanie zostało doręczone Skarżącej w dniu 20 stycznia 2020 r. (k. 34 akt sądowych).
Skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi w zakreślonym terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 57 w zw. art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwanej dalej: "P.p.s.a.") skarga powinna zawierać własnoręczny podpis strony albo przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Zgodnie z art. 28 § 1 w zw. z art. 29 P.p.s.a. osoby dokonujące czynności w imieniu osób prawnych obowiązane są wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Z kolei w myśl art. 215 § 1 P.p.s.a w każdym piśmie procesowym wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji (tj. również w skardze) należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty.
Brak podpisu, dokumentu potwierdzającego stosowne umocowanie do reprezentacji Skarżącej oraz brak podania wartości przedmiotu zaskarżenia stanowią braki formalne, który podlegają uzupełnieniu w trybie przewidzianym w art. 49 § 1 P.p.s.a. Nieuzupełnienie wspomnianych braków skutkuje zaś odrzuceniem skargi przez Sąd. Artykuł 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. stanowi bowiem, że Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Zgodnie z art. 49 § 1 P.p.s.a. ustawowy termin do uzupełnienia braków formalnych wynosi 7 dni. Z przepisów tych wynika, że w wypadku stwierdzenia przez Sąd nieuzupełnienia braków formalnych w terminie siedmiu dni, po stronie Sądu powstaje bezwzględny obowiązek odrzucenia skargi. Ustawodawca nie przewidział jakichkolwiek odstępstw od tej reguły, nie wprowadził też żadnych uregulowań pozwalających na zastosowanie innego środka niż odrzucenie skargi.
W rozpoznawanej sprawie wezwano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez własnoręczne podpisanie skargi przez uprawnioną do tego osobę lub nadesłanie własnoręcznie podpisanego egzemplarza skargi, złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu, z którego wynikałoby uprawnienie osoby, która podpisała skargę do reprezentacji Skarżącej w dacie wniesienia skargi oraz podania wartości przedmiotu zaskarżenia – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe wezwanie zostało doręczone Skarżącej w dniu 20 stycznia 2020 r. Termin na uzupełnienie braków formalnych skargi upłynął zatem w dniu 27 stycznia 2020 r. Skarżąca w ww. terminie nie uzupełniła braków formalnych skargi.
W konsekwencji powyższego skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.