Uzasadnienie
W dniu 20 grudnia 2010 r. R.M. (dalej - "Skarżący") wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 sierpnia 2010 r. Przedmiotową skargę kasacyjną Skarżący sporządził osobiście.
W skardze zawarł wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
Z uwagi na fakt, iż w aktach sprawy brak było informacji o wypowiedzeniu pełnomocnictwa udzielonego przez Skarżącego w dniu 20 lipca 2010 r. adwokat K. A., Sąd zwrócił się do pełnomocnika o wyjaśnienie tej kwestii.
Dodatkowo, na adres pełnomocnika skierowano wezwanie do złożenia przez Skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu (PPF), w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Wezwanie doręczono 19 stycznia 2011 r., zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru.
W odpowiedzi (pismo z 27 stycznia 2011 r.) Skarżący poinformował Sąd, iż pełnomocnictwo udzielone adwokat K. A. zostało wypowiedziane 10 listopada 2010 r. Skarżący wskazał ponadto, iż podtrzymuje wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Skarżący nie złożył wniosku na urzędowym formularzu PPF.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 252 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej P.p.s.a.), wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Na podstawie §1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245), osoba fizyczna składa wniosek o przyznanie prawa pomocy na formularzu oznaczonym symbolem "PPF". Wzór formularza wniosku stanowi załącznik nr 1 do powołanego rozporządzenia.
Sąd zauważa, iż w przedmiotowej sprawie wezwanie z 5 stycznia 2011 r. do złożenia wniosku na urzędowym formularzu PPF zostało prawidłowo wysłane do pełnomocnika Skarżącego - adwokat K. A., bowiem informacja o wypowiedzeniu pełnomocnictwa dotarła do sądu dopiero 1 lutego 2011 r. Zgodnie natomiast z przepisem art. 42 §1 P.p.s.a. wypowiedzenie pełnomocnictwa przez mocodawcę odnosi skutek prawny w stosunku do sądu od dnia zawiadomienia go o tym.
W załączeniu do wezwania przesłano Skarżącemu druk (PPF) oraz pouczono o konsekwencjach niezastosowania się do wezwania.
W odpowiedzi na wezwanie Skarżący poinformował jedynie o wypowiedzeniu pełnomocnictwa i podtrzymał wniosek o przyznanie prawa pomocy. Nie wywiązał się natomiast z obowiązku złożenia wniosku na urzędowym formularzu w wyznaczonym przez Sąd terminie (termin upłynął 26 stycznia 2011 r.).
Sąd podkreśla, iż z przepisu art. 257 P.p.s.a. wynika jednoznacznie, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Z tej przyczyny, Sąd na podstawie art. 257 w związku z art. 252 §2 P.p.s.a. postanowił jak na wstępie.