Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem z dnia 2 grudnia 2008 r. sygn. akt III SA/Wa 2072/07.
W dniu 6 lipca 2009 r. wpłynął do Sądu wypełniony przez Skarżącego formularz PPF. Skarżący wskazał w nim, iż wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata bądź radcy prawnego z uwagi na to, iż nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania procesowego bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym. Z danych wpisanych do formularza wynika, że Skarżący posiada gospodarstwo rolne, z nikim nie pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym. Z gospodarstwa rolnego uzyskuje dochód ok. 50 zł miesięcznie oraz korzysta z pomocy Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. Celem potwierdzenia danych zawartych w formularzu PPF, Sąd wezwał Skarżącego w trybie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 53, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) do nadesłania w terminie 7 dni zaświadczenia o sytuacji rodzinnej z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej; zaświadczenia z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej o wysokości otrzymywanych zasiłków i wysokości dodatku mieszkaniowego; sprecyzowania, czy nieruchomość rolna stanowi jego własność w rozmiarze 9 hektarów; wskazania sposobu wykorzystywania gospodarstwa rolnego oraz nadesłania zaświadczenia o wysokości płaconego podatku rolnego.
Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że Skarżący wezwanie odebrał w dniu 13 lipca 2009 r.
Skarżący nie nadesłał dokumentów do złożenia, których został wezwany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:
Na wstępie należy wskazać, że stosownie do art. 243 § 1 p.p.s.a., właściwy sąd administracyjny może na wniosek strony przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
Jednocześnie podkreślić należy, że występująca w postępowaniu sądowoadministracyjnym instytucja "prawa pomocy" stanowi odstępstwo od zasady, że to strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Przyznanie prawa pomocy może mieć zatem miejsce w przypadkach wyjątkowych, kiedy to spełnione zostaną przesłanki określone w art. 246 p.p.s.a.
Zgodnie z § 1 pkt 1 tegoż artykułu Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W ocenie Sądu przedstawione oświadczenia Skarżącego nie daje dostatecznych podstaw do oceny jego sytuacji majątkowej, a co za tym idzie, do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Skarżący nie przekazując żadnych dokumentów, które odzwierciedlałyby jego sytuację finansową nie wykazał, aby jego sytuacja majątkowa przemawiała za zwolnieniem go od kosztów sądowych i ustanowienia profesjonalnego pelnomocnika.
Sąd zauważa, że zgodnie z art. 255 P.p.s.a. jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych strona jest obowiązana złożyć na wezwanie sądu dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów. Sąd wezwał Skarżącego do przedłożenia dokumentów, robiąc ich szczegółowe wyliczenie, potwierdzających sytuację majątkową Skarżącego. Skarżący nie uczynił zadość w/w wezwaniu.
Niepowodzeniem zakończyła się próba weryfikacji danych dotyczących zarówno wysokości dochodów Skarżącego uzyskiwanych z gospodarstwa rolnego, jak i sposobu wykorzystywania tego gospodarstwa. Również brak potwierdzenia wysokości zasiłku otrzymywanego z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej - Skarżący nie nadesłał bowiem żadnych zaświadczeń z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej.
Zatem Skarżący nie dopełnił w sposób należyty ciążącego na nim obowiązku rzetelnego i wyczerpującego zaprezentowania swojej sytuacji finansowej i nie uprawdopodobnił, iż nie jest ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Skutkiem uchylania się od przedstawienia wyczerpującej argumentacji we wskazanym w przesłanym wezwaniu zakresie, Skarżący uniemożliwa przeprowadzenie oceny jego sytuacji materialnej tak, by można było jednoznacznie stwierdzić, że poniesienie przezeń kosztów postępowania jest niemożliwe. W ocenie Sądu, dopiero po otrzymaniu i zapoznaniu się z treścią dokumentów i oświadczeń złożonych w trybie art. 255 P.p.s.a., możliwe jest wydanie prawidłowego orzeczenie co do przyznania bądź też odmowy przyznania prawa pomocy (por. postanowienie NSA z dnia 19 stycznia 2005 r., OZ 1115/04, niepubl.).
W związku z powyższym po przeanalizowaniu wniosku Skarżącego o przyznanie prawa pomocy stwierdza się, że przesłanki określone w przepisie art. 246 § 1 P.p.s.a., będące warunkiem niezbędnym do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie w żaden sposób nie zostały potwierdzone przez Skarżącego w przedmiotowej sprawie, w związku z tym Sąd nie mógł ocenić czy są spełnione. W związku z tym Sąd orzekł jak w sentencji.