Uzasadnienie
III SA/Wa 67
Skarżąca – I. Sp. z o.o., wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] sierpnia 2015 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2011 r.
Do wniosku skarżąca załączyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o odrzucenie skargi, jako złożonej z uchybieniem terminu, ewentualnie o oddalenie skargi.
Pismem z 7 marca 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. poinformował Sąd, że zwrócił się do Poczty Polskiej S.A. o wyjaśnienie okoliczności związanych z awizowaniem przesyłki zawierającej decyzję będącą przedmiotem zaskarżenia. W odpowiedzi Poczta Polska S.A. wskazała, że w odniesieniu do przesyłki będącej przedmiotem zapytania, zarówno pozostawienie pierwszego awiza w dniu 20 sierpnia 2015 r. oraz powtórnego awiza w dniu 28 sierpnia 2015 r. było niezgodne z art. 150 Ordynacji podatkowej.
Do pisma załączono wyjaśnienie Poczty Polskiej S.A. z 17 lutego 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 nr 270 ze zm., dalej – "P.p.s.a.", sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Zgodnie zaś z art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Warunkiem skutecznego wniesienia skargi do Sądu jest zatem uprzednie otrzymanie przez stronę rozstrzygnięcia w sprawie, a następnie wniesienie skargi w ww. terminie, w trybie przewidzianym w art. 54 § 1 P.p.s.a., tj. za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi.
Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie warunek ten nie został spełniony, gdyż decyzja organu odwoławczego nie została skutecznie doręczona skarżącej.
Jak wynika z pisma Poczty Polskiej S.A. z 17 lutego 2016 r. w rozpoznawanej sprawie nie doszło do prawidłowego pozostawienia awiza przesyłki. Zawiadomienie o nadejściu przesyłki listonosz pozostawił w sekretariacie innego podmiotu mającego siedzibę pod tym samym adresem. Jak stanowi z kolei art. 151 Ordynacji podatkowej, osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej pisma doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności – osobie upoważnionej do odbioru korespondencji lub prokurentowi. Przepisy art. 146, art. 148 § 2 pkt 1 oraz art. 150 i art. 150a stosuje się odpowiednio. Jak stanowi z kolei art. 151 § 2 Ordynacji podatkowej, w razie niemożności doręczenia pisma w lokalu siedziby pisma doręcza się za pokwitowaniem zarządcy budynku lub dozorcy, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Zawiadomienie o doręczeniu pisma zarządcy budynku lub dozorcy umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, na drzwiach lokalu siedziby adresata lub w widocznym miejscu przy wejściu na posesję, na której mieści się lokal tej siedziby.
Z kolei w razie niemożności doręczenia przesyłki w powyższy sposób zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1, wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub miejsca wskazanego jako adres do doręczeń w kraju, na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata.
W świetle powyższych regulacji, pozostawienie awiza w sekretariacie innego podmiotu było nieuprawnione.
W konsekwencji wadliwego awizowania przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję nie można przyjąć, że doszło do jej doręczenia w trybie zastępczym, uregulowanym w art. 150 Ordynacji podatkowej.
W rozpoznawanej sprawie nie sposób również przyjąć, że nastąpił prawny skutek doręczenia decyzji, poprzez wydanie jej kopii w siedzibie organu członkowi zarządu Pani M.K. w dniu 1 grudnia 2015 r. Przede wszystkim bowiem, w odniesieniu do osób prawnych przepisy Ordynacji podatkowej nie przewidują możliwości doręczania pism w siedzibie organu. Ponadto, uprawnienie do działania w imieniu osoby prawnej wymaga zazwyczaj łącznego działania osób uprawnionych do jej reprezentacji. Tym samym, chociażby z tego względu wydanie kopii decyzji jednej z osób upoważnionych do łącznej reprezentacji spółki, nie może być skuteczne. Dopiero w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2016 r., przy zaistnieniu przesłanek wskazanych w przepisie art. 151 a § 1 O.p. (jeżeli podany przez osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej adres jej siedziby nie istnieje, został wykreślony z rejestru lub jest niezgodny z odpowiednim rejestrem i nie można ustalić miejsca prowadzenia działalności), pismo można doręczyć osobie fizycznej upoważnionej do reprezentowania adresata, także wtedy gdy reprezentacja ma charakter łączny z innymi osobami.
Tym samym, w ocenie Sądu, w realiach niniejszej sprawy nie ziściło się zdarzenie warunkujące możliwość wniesienia skargi, a tym samym rozpoczynające bieg terminu do jej wniesienia. Nie można bowiem uznać, że zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona, a tym samym, że decyzja ta weszła do obrotu prawnego.
Z przytoczonych na wstępie przepisów jednoznacznie wynika, że decyzja podatkowa zaczyna wywierać skutki prawne względem stron dopiero z dniem jej skutecznego doręczenia, a zatem w sytuacji wadliwego jej doręczenia w ogóle nie może rozpocząć bieg termin do wniesienia skargi, a skarga wniesiona w takich okolicznościach jest niedopuszczalna.
Skoro zatem skarga została wniesiona od decyzji, która nie weszła do obrotu prawnego, to tym samym jest ona przedwczesna i podlega odrzuceniu.
W tym stanie sprawy obowiązkiem organu odwoławczego będzie dokonanie ponownego doręczenia decyzji, w sposób określony przepisami Ordynacji podatkowej. Dopiero bowiem skuteczne doręczenie decyzji otworzy bieg terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego i umożliwi skarżącej skorzystanie z tego prawa.
Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia