Uzasadnienie
B. R. (dalej jako "Skarżący"), w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł, zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego. We wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonym na formularzu PPF wskazał, że jest osoba niepełnosprawną i bezrobotną; otrzymuje zasiłek w kwocie 600 zł/miesiąc; nie ma wykształcenia prawniczego i nie jest w stanie samodzielnie sprecyzować naruszenia swojego interesu prawnego; uzyskiwane zasiłki nie umożliwiają mu samodzielnego pokrycia kosztów pomocy prawnej; posiada dom w stanie surowym po rodzicach (do zamieszkania nadaje się kuchnia, łazienka oraz sypialnia) na działce 700 m.kw.; posiada 3-letni samochód używany, niezbędny mu do poruszania jako osobie niepełnosprawnej ([...]), mieszka sam z psami ze schroniska, w ubiegłych latach zlecano mu prace interwencyjne, obecnie jest osobą bezrobotną z prawem do zasiłku. Dodał, że w innych postępowaniach przed sądami administracyjnymi przyznawano mu prawo pomocy. Do formularza PPF Skarżący załączył zaświadczenia z urzędu pracy o statusie osoby bezrobotnej.
Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 22 maja 2013 r. zwolnił Skarżącego od wpisu od skargi, w pozostałym zakresie odmówił przyznania Skarżącemu prawa pomocy. Uznał, że z uwagi na szeroką pomoc prawną świadczoną przez Sąd z urzędu, przejawiającą się w realizacji obowiązku informacyjnego i kontroli legalności całej sprawy, niezależnie od postawionych zarzutów, jak też w nieobowiązkowym stawiennictwie strony na rozprawie, dostęp strony do Sądu będzie zrealizowany w wyniku zwolnienia Skarżącego od wymagalnych kosztów sądowych, które stanowią jedyną barierę strony w dostępie do Sądu. Na odmowę przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika miały wpływ, choć marginalny, niepełne przedstawienie sytuacji strony, tj. nienadesłanie wyciągów z rachunków bankowych.
Skarżący od powyższego postanowienia wniósł sprzeciw. Wskazał, że nie rozumie powyższego rozstrzygnięcia, ponieważ pocztą e-mailową z dnia 15 maja 2013 r. i powtórnie 17 maja 2013 r. przekazał dwa załączniki, co wykazał w treści i stopce pisma wraz z potwierdzeniem nadania pisma w dniu 17 maja 2013 r. Skarżący przestawił wyciąg bankowy z trzech miesięcy, wraz z opłatą za wykonanie tego wydruku na żądanie (za każdy miesiąc 5 zł x 3 miesiące = 15 zł).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym (art. 245 § 1 p.p.s.a.). Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.).
Skarżący w niniejszej sprawie ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Dla pozytywnego w tej kwestii rozstrzygnięcia konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Oceniając – z punktu widzenia powyższej przesłanki - sytuację finansową Skarżącego uznać należy, iż jego wniosek o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie.
Sąd wziął pod uwagę wysokość środków pozostających do dyspozycji Skarżącego (ok. 600 zł). Zestawienie tej kwoty z kwotą wymagalnych kosztów sądowych (wpis od skargi 100 zł) oraz ewentualnych kosztów sądowych (wpis od skargi kasacyjnej 100 zł, opłata kancelaryjna za odpis orzeczenia z uzasadnieniem 100 zł) oraz kwotą wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika (stawka minimalna w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji 240 zł) pozwala stwierdzić, że Skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 245 § 2, art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 260 p.p.s.a. stwierdza, że zasadne jest zatem przyznanie Skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, tj. w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia w sprawie radcy prawnego.