Uzasadnienie
Skarżąca – L. Sp. z o.o. sp. komandytowa, w złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (formularz PPPr z 9/3/2017 r). Wyjaśniła, że:
- - na jej majątku zostało dokonane zabezpieczenie na kwotę 5580792- zł;
- - wskutek wydania decyzji o VAT Skarżąca utraciła zdolność do prowadzenia działalności gospodarczej;
- - nie możliwości gospodarowania środkami i zgromadzonymi na rachunkach bankowych wskutek zabezpieczenia
- - Skarżąca "wygasza" działalność gospodarczą;
- - utraciła możliwość gospodarowania posiadanymi rachunkami bankowymi;
- - Skarżąca nie zatrudnia pracowników;
- - zadeklarowała gotowość partycypowania w kwocie części kosztów wpisu od skargi.
W wykonaniu wezwania referendarz sądowego Skarżąca załączyła – m.in.: - odpisy z wyciągów z rachunków bankowych, deklaracje podatkowe, deklaracje VAT, rejestr VAT.
Okolicznościami wzmiankowanymi poniżej referendarz sądowy miarkuje niekwestionowany w orzecznictwie NSA i ETPCz obowiązek Skarżącej zabezpieczania środków na poczet kosztów postępowania, jeżeli osiągała w trakcie tej działalności znaczący przychód. W szczególności pogląd, że od obowiązku tego nie zwalnia Skarżącej fakt, że spór w niniejszej sprawie dotyczył rzetelności prowadzenia ksiąg podatkowych (ewidencji VAT) i zarzucanej fikcyjności transakcji dokonywanych przez podmioty widniejące na fakturach – został miarkowany przez Sąd, w konkretnej sprawie Skarżącej, w nieodległej perspektywie czasowej.
Na obecnym etapie postępowania jedynym kosztem sądowym jest wpis od skargi wymagany w kwocie ok 100000,-zł
Referendarz sądowy wskazuje, że przyznanie prawa pomocy nie jest pozostawione wyłącznie uznaniu urzędnika sądowego, lecz uzależnione jest od spełnienia przesłanek określonych w art. 246 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej: "u.p.p.s.a.". Zgodnie z art. 246 § 2 u.p.p.s.a., jednostka organizacyjna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Zarazem Skarżąca nie wykazała, by jej sytuacja finansowa uległa zmianie w stosunku do tej, ocenionej przez Sąd w postanowieniu z 27/12/2016 r. czy w postanowieniu z 20/1/2017 r., zatem szacunek do dorobku prawnego, który referendarz sądowy żywi (curiae est via, veritas et vita), nakazuje uwzględniać ocenę wyrażoną w przywołanym postanowieniu. Nie zmienia to konieczności wzmiankowania – choć nie ma to podstawowego znaczenia dla wyniku sprawy - że Skarżąca nie wykazała, by została pozbawiona możliwości wnioskowania o zwolnienie spod egzekucji lub zabezpieczenia części zajętego majątku/środków finansowych.
Należy przywołać zatem, że Skarżąca w realiach rozpoznawanej sprawy wykazała, iż nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania, które na obecnym jego etapie stanowi wpis od skargi w niniejszej sprawie w kwocie niespełna 100 tys zł. Przemawiają za tym – jak wskazał Sąd w przywołanym postanowieniu -okoliczności, że Spółka na dzień 30 września 2016 r. poniosła stratę w wysokości ok 16 mln zł (rubryka 8 formularza). Spółka nie posiada żadnych środków trwałych, na rachunku bankowym stan konta wynosi 0 zł. Ponadto Skarżąca na skutek wydanej na jej rzecz kilku decyzji utraciła możliwość prowadzenia działalności gospodarczej i w związku z tym zakończyła jej prowadzenie. Z załączonych do wniosku deklaracji VAT-7 wynika, że zaprzestała sprzedaży paliwa, a od sierpnia 2016 r. w ogóle prowadzenia jakiejkolwiek działalności.
Należy też odnotować, że z dokumentów złożonych w innych sprawach (np. w sprawie III SA/Wa 2805/16) wynika, że widniejące w kosztach finansowych operacje umorzenia bez wynagrodzenia udziałów w spółce L., potwierdza, iż nie dysponuje ona dywidendami wypłaconymi wspólnikowi, ponieważ zostały one w znacznej części wpłacone do urzędu skarbowego, a w pozostałej części Spółka w ogóle nie otrzymała ich w gotówce.
Referendarz sądowy zauważa, że chociaż Skarżąca w 2015 r. wypracowała zysk w wysokości ok 11 mln zł (k. 103 akt sądowych) to jednak ta wartość nie odzwierciedla jej faktycznego stanu finansowego, gdyż zysk nie ma żadnego odzwierciedlenia w jej przepływach finansowych. Nie może zresztą odzwierciedlać, skoro, jak Skarżąca stwierdziła pod rygorem odpowiedzialności karnej składającego oświadczenie, zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej. Nadto, jak ustalono w uprzednio prowadzonych wobec Spółki postępowaniach, wskutek dokonania w październiku 2015 r. zabezpieczenia na jej majątku kwoty zobowiązania podatkowego, uiściła na rachunek urzędu skarbowego kwotę 5.580.792 zł. Natomiast pozostała część zysków Spółki za przywołany rok obrotowy stanowiły tzw. przychody operacyjne, które nie stanowią faktycznego przychodu. Z oświadczenia Skarżącej wynika także, że w efekcie decyzji organu zmuszona została do zaprzestania prowadzenia działalności podstawowej w postaci hurtowego handlu paliwami.
Zdaniem referendarza sądowego, zaprzestanie działalności, przy braku zasobów, którymi Spółka może swobodnie dysponować, jest tożsame z ograniczeniem jej zdolności do pokrywania kosztów sądowych w sprawie. Kwotę zwolnienia urzędnik sadowy oznaczył z uwzględnieniem zadeklarowanych dopłat wspólników i obowiązku podmiotu gospodarczego uwzględniania w kalkulacji kosztów możliwych sporów sądowych.
Mając to na uwadze, na podstawie art. 243 § 1 u.p.p.s.a., art. 245 § 3, art. 246 § 2 pkt 2 u.p.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 u.p.p.s.a., referendarz sądowy uznał, jak w sentencji.