Uzasadnienie
Wnioskiem z 26 października 2009 r. P. SA z siedzibą w P. zwrócił się do Dyrektora Izby Celnej w W. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. z [...] lipca 2009 r. odmawiającej zwrotu podatku akcyzowego. Uzasadniając swój wniosek wskazał, że nie doszło do skutecznego doręczenia decyzji organu I instancji, gdyż decyzję tę doręczono Skarżącemu, a nie jego pełnomocnikowi. Pełnomocnika w osobie R. C. – dyrektora biura podatków ustanowiono w marcu 2008 r. W tym też miesiącu przedłożono organowi I instancji dokument pełnomocnictwa. W tej sytuacji doręczenie decyzji organu I instancji powinno nastąpić do rąk pełnomocnika, co wynika z art. 145 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm.). Stanowisko to znajduje także potwierdzenie w orzecznictwie i doktrynie. Skarżący wyjaśnił, że o uchybieniu terminu dowiedział się z treści postanowienia Dyrektora Izby Celnej stwierdzającego to uchybienie. Postanowienie to doręczono mu 19 października 2009 r.
Postanowieniem z [...] grudnia 2009 r. Dyrektor Izby Celnej odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Wskazał, że powołana przez Skarżącego – jako uzasadnienie wniosku - okoliczność braku skutecznego doręczenia decyzji organu I instancji nie jest podstawą do przywrócenia terminu. Jej przyjęcie oznaczałoby bowiem, że termin do wniesienia odwołania nie rozpoczął biegu, a w konsekwencji nie upłynął. Równocześnie Dyrektor Izby Celnej nie podzielił stanowiska Skarżącego o nieskuteczności doręczenia wspomnianej decyzji. Jego zdaniem Skarżący nie wykazał też braku swojej winy w uchybieniu terminu. Za zapewnienie prawidłowego obiegu korespondencji odpowiada bowiem przedsiębiorca. Organ stwierdził ponadto, że Skarżący nie zachował 7-dniowego terminu dla skutecznego złożenia wniosku. Termin ten należy liczyć od dnia, w którym Skarżący dowiedział się o wydanej decyzji, co nastąpiło 13 lipca 2009 r.
W skardze na powyższe postanowienie Skarżący zarzucił naruszenie art. 162 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej. Uzasadniając powyższe Skarżący wskazał na wymóg doręczania pism pełnomocnikowi, w sytuacji gdy – jak w niniejszej sprawie – został on ustanowiony. Dodał, że pełnomocnik otrzymał decyzję w dniu 14 lipca 2009 r., mimo że wpłynęła ona do spółki dzień wcześniej. Odpowiada za to organ, który wadliwie skierował decyzję, tj. do Skarżącego zamiast do pełnomocnika. Zdaniem Skarżącego wniosek złożony został w terminie. Przyjęcie założenia organu oznaczałoby bowiem, że termin do jego złożenia upłynąłby wcześniej niż termin na złożenie odwołania.
Skarżący wyraził pogląd, że z uwagi na zaskarżenie przez niego rozstrzygnięcia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania organ zobowiązany był zawiesić postępowanie w niniejszej sprawie do czasu uprawomocnienia się orzeczenia w sprawie skuteczności doręczenia decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga jest zasadna.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Co prawda, ocena zgodności z prawem takiego postanowienia opiera się na zbadaniu, czy prawidłowo organ uznał, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki przywrócenia terminu, określone w art. 162 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, a także czy strona dochowała terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu, niemniej jednak w niniejszej sprawie istotne jest to, iż wyrokiem z 17 maja 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 2263/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił postanowienie Dyrektora Izby Celnej stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
W wyroku tym Sąd stwierdził, że w sprawie nie zostało ustalone, czy wniosek o zwrot podatku pochodził od Skarżącego, a w związku z tym, czy został skutecznie złożony oraz czy mógł być rozpatrzony. Wniosek ten podpisany bowiem został przez R. C. – Dyrektora Biura Podatków.
Tymczasem organ I instancji nie rozważał kwestii relacji łączącej R. C. ze Skarżącym jako wnioskodawcą, uprawniającej tego pierwszego do złożenia w jego imieniu wniosku o zwrot podatku. Organ ten nie zbadał mianowicie, czy osoba podpisująca wniosek występuje jako reprezentant Skarżącego, czy też jako jego pełnomocnik.
Z akt sprawy nie wynikało, aby R. C. wzywany był - w trybie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej - do złożenia dokumentu określającego zasady reprezentacji Skarżącego, tudzież do złożenia pełnomocnictwa i dokumentu wykazującego umocowanie osoby (osób) go udzielającej do reprezentowania Skarżącego. Zdaniem Sądu ustalenie to miało wpływ na to, komu powinna być doręczona wydana w sprawie decyzja z [...] lipca 2009 r., co jest sporne między stronami.
W sytuacji zatem, gdy nie ustalono, czy wniosek o zwrot podatku pochodził od prawidłowo reprezentowanego Skarżącego, a więc czy został skutecznie złożony i istniały podstawy do jego rozpatrzenia, przedwczesną byłaby wypowiedź Sądu co do merytorycznej zasadności odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji odmawiającej zwrotu tego podatku, o której orzekł Dyrektor Izby Celnej.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270; z późn. zm. – zwanej dalej w skrócie: "p.p.s.a."), orzekł jak w punktach 1 i 2 sentencji.
O kosztach postępowania, do których zalicza się uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł oraz wynagrodzenie radcy prawnego w wysokości 240 zł orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349, z późn. zm.).
- - ---------------------- 3