Uzasadnienie
U. K. (zwana dalej: "Skarżącą") złożyła w niniejszej sprawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych.
Następnie w piśmie z dnia 24 marca 2015 r. pełnomocnik Skarżącej wystąpił z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazał, że zaskarżona decyzja jest ostateczna w administracyjnym toku postępowania, co oznacza że wobec Skarżącej może być wszczęte postępowanie egzekucyjne celem wyegzekwowania należności objętej tą decyzją, tj. kwoty 230.465 zł. Ponadto w dniu 17 marca 2015 r. Skarżąca otrzymała od organu podatkowego upomnienie z wezwaniem do zapłaty. Pełnomocnik Skarżącej wskazał również, że jej obecna sytuacja materialna nie pozwala na zapłatę takiej kwoty. Skarżąca posiada bowiem obecnie jedno źródło dochodu jakim jest emerytura w kwocie 997,14 zł miesięcznie. Ponosi wydatki na wyżywienie w kwocie 500 zł miesięcznie. Z wypłacanego świadczenia emerytalnego potrącane jest również zabezpieczenie komornicze w kwocie około 200 zł. Poza tym Skarżąca nie posiada żadnych oszczędności i korzysta z pomocy jej pełnoletniego syna oraz innych osób.
Skarżąca obecnie znajduje się w trakcie postępowania związanego z podziałem majątku wspólnego z jej byłym mężem, pozostając właścicielem lub współwłaścicielem kilku nieruchomości. Biorąc powyższe pod uwagę pełnomocnik Skarżącej wskazał, iż Skarżąca na chwilę obecną nie posiada majątku, który mogłaby spieniężyć w celu uregulowania zobowiązania podatkowego wynikającego z zaskarżonej decyzji. Ponadto wyprzedaż majątku w celu uregulowania tego zobowiązania, prowadziłaby do nieodwracalnych skutków w sytuacji uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji. Do przedmiotowego wniosku pełnomocnik Skarżącej załączył kopie decyzji ZUS o waloryzacji emerytury oraz upomnienia z wezwaniem do zapłaty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – zwanej dalej: "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten Sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 p.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Powyższe oznacza, że o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Podkreślić należy także, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że argumenty i okoliczności przytoczone przez Skarżącą we wniosku dają podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. - umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji Sąd wziął pod uwagę przede wszystkim wysokość zobowiązania podatkowego, którego dotyczy decyzja zaskarżona w niniejszej sprawie. Kwota zobowiązania podatkowego wynikająca z zaskarżonej decyzji wynosi bowiem 230.465 zł, co jest kwotą znaczną, szczególnie w zestawieniu z wysokością uzyskiwanych obecnie przez Skarżącą dochodów. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd podzielił pogląd Skarżącej, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić ją na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z uwagi na konieczność wyprzedaży majątku w celu uregulowania zobowiązania podatkowego objętego zaskarżoną decyzją.
Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji postanowienia.