Uzasadnienie
Skarżący – T. P., działając poprzez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od spadków i darowizn z tytułu zasiedzenia.
Pełnomocnik Skarżącego, pismem z 20 marca 2012 r., złożył do tutejszego Sądu wniosek "o wstrzymanie wykonania decyzji". Pełnomocnik Skarżącego w treści ww. wniosku podniósł, że zwraca się z "prośbą o wstrzymanie wykonania decyzji objętej tytułami wykonawczymi wystawionymi przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. (...) nr zawiadomienia [...] z dnia [...] marca 2012 r."
Wojewódzki Sąd Administracyjny wezwał pełnomocnika Skarżącego do wskazania, w terminie 7 dni, której decyzji dotyczy wniosek pełnomocnika Skarżącego z dnia 20 marca 2012 r. o wstrzymanie wykonania decyzji.
W odpowiedzi na ww. wezwanie pełnomocnik Skarżącego ponownie wskazał, że jego wniosek z dnia 20 marca 2012 r. dotyczy "zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie, wystawionego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. o nr [...] z dnia [...] marca 2012 r."
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "p.p.s.a."), Sąd może wstrzymać, w drodze postanowienia, wykonanie aktu organu administracji publicznej, jeżeli zaistnieją określone w tym przepisie warunki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Na wstępie wskazać należy, że przedmiotem wstrzymania na gruncie art. 61 § 3 p.p.s.a. mogą być jednakże tylko akty wydane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy.
W rozpatrywanej sprawie Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zawiadomienia Naczelnika Urzędu Skarbowego W. o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie w sytuacji, gdy przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2011 r. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od spadków i darowizn z tytułu zasiedzenia.
Zauważenia wymaga następnie, że skoro wniosek z dnia 20 marca 2012 r. o wstrzymanie wykonania aktu prawnego dotyczy zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie - wydanego w postępowaniu egzekucyjnym w oparciu o przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229 poz. 1954, dalej "u.p.e.a."), natomiast zaskarżona decyzja wydana została, po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, w oparciu o przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2011 r. Nr 34, poz. 173, ze zm., dalej: "O.p."), to są to dwie odrębne sprawy administracyjne.
W ocenie Sądu nie ulega bowiem wątpliwości, że postępowanie egzekucyjne jest odrębnym rodzajem postępowania w stosunku do postępowania podatkowego, na co wskazuje min. fakt, że jego wszczęcie następuje według reguł określonych w art. 26 u.p.e.a.
Stwierdzić trzeba zatem, że w sprawie niniejszej nie zachodzi tożsamość przedmiotowa spraw, dlatego też zawiadomienia Naczelnika Urzędu Skarbowego W. o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie nie można uznać za akt prawny wydany w granicach tej samej sprawy, co decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od spadków i darowizn z tytułu zasiedzenia.
Z powyższego powodu Sąd stanął na stanowisku, że nie można orzekać w niniejszym postępowaniu sądowo-administracyjnym o wstrzymaniu wykonania zawiadomienia Naczelnika Urzędu Skarbowego W. o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie, jako wydanym w postępowaniu odrębnym od postępowania podatkowego, które doprowadziło do wydania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od spadków i darowizn z tytułu zasiedzenia.
Sąd mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.