Uzasadnienie
J. K. (dalej jako "Skarżący") pismem z dnia 19 lutego 2014 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2013 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 r.
W skardze zawarł wniosek o zwolnienie z kosztów opłaty skargi.
Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządzeniem z dnia 10 kwietnia 2014 r. pozostawił bez rozpoznania wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu wskazał, że Skarżący nie uzupełnił we wskazanym terminie braku wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez nadesłanie wypełnionego formularza PPF oraz złożenia dodatkowych informacji o jego kondycji życiowej.
Sprzeciwem z dnia 8 maja 2014 r. Skarżący wniósł o bezwzględne rozpatrzenie jego skargi. Jednocześnie wyraził swoje niezadowolenie z powodu wzywania go do ujawnienia kondycji życiowej.
Na podstawie zarządzenia z dnia 16 maja 2014 r. Skarżący został wezwany pismem z dnia 19 maja 2014 r. do nadesłania wypełnionego i podpisanego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF), w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania oraz do udzielenia dodatkowych informacji dotyczących jego stanu majątkowego oraz osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym. Powyższe wezwanie doręczono Skarżącemu w dniu 4 czerwca 2014 r., zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru.
Mimo upływu terminu Skarżący nie wykonał powyższego wezwania, tym samym nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
wniosek o przyznanie prawa pomocy należało pozostawić bez rozpoznania.
Zgodnie z przepisem art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej zwana "P.p.s.a."), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
W myśl art. 252 § 2 P.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru – w przypadku osób fizycznych na formularzu PPF. Konsekwencje niezłożenia wniosku w takiej właśnie formie reguluje art. 257 P.p.s.a., stanowiący, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Skutki złożenia wniosku z pominięciem wymaganej formy łagodzi wprawdzie § 2 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245), zgodnie z którym, jeżeli wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony przez osobę fizyczną na urzędowym formularzu, przesyła się jej ten formularz w celu jego wypełnienia. Stosując ten przepis należy mieć na uwadze wyrażoną w art. 6 P.p.s.a. zasadę udzielania pomocy stronom. Stanowi ona, iż Sąd udziela stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz poucza je o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że warunkiem rozpoznania merytorycznego wniosku o przyznanie prawa pomocy, jest złożenie tego wniosku na urzędowym formularzu PPF. Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, wezwanie z dnia 19 maja 2014 r. do nadesłania wypełnionego formularza PPF Skarżący otrzymał w dniu 4 czerwca 2014 r. Ponadto został on pouczony, iż niedokonanie tej czynności w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, będzie skutkować pozostawieniem wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Skarżący w zakreślonym terminie, ani terminie późniejszym, nie przedstawił stosownego formularza przez co pozbawił możliwości wnikliwej i szczegółowej oceny jego sytuacji materialnej. Następstwem powyższego zaniechania musi być pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Z tej przyczyny, Sąd na podstawie art. 252 § 2 w związku z art. 257 oraz art. 260 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.