Uzasadnienie
O. S.A. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca") wnioskiem z 4 września 2009 r. wniosła o wydanie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego w przedmiocie podatku od towarów i usług.
Minister Finansów [...] listopada 2009 r. wydał interpretację uznając, że stanowisko Skarżącej jest nieprawidłowe. Jednocześnie poinformował Skarżącą, że przysługuje jej prawo do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. interpretację z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę taką wnosi się po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację do usunięcia naruszenia prawa w terminie 14 dni od dnia, w którym Skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu.
Skarżący ww. interpretację otrzymał 30 listopada 2009 r. (k. 29 akt administracyjnych). Termin do złożenia wezwania upływał zatem z dniem 14 grudnia 2009 r.
Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Skarżąca złożyła 15 grudnia 2009 r.
Minister Finansów w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa [...] stycznia 2010 r. stwierdził brak podstaw do zmiany ww. indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.
Skarżąca pismem z dnia 15 lutego 2010 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. interpretację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") Skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie - art. 52 § 2 P.p.s.a. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a (w tym na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydawaną w indywidualnej sprawie), można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu w terminie 14 dni - od dnia, w którym Strona dowiedziała się lub mogła się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - art. 52 § 3 P.p.s.a.
Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne.
Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, ze Skarżąca wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa z uchybieniem terminu. Nie zastosowała się tym samym do prawidłowego pouczenia Ministra.
Zauważyć należy, że zgodnie z art. 12 § 1 pkt. 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U Nr 8 poz.60 ze zm.) termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego albo złożone w polskim urzędzie konsularnym. Ponadto zgodnie z art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe (Dz. U. Nr 130, poz. 1188 ze zm.), jedynym, ustawowo wyznaczonym operatorem publicznym, jest na polskim rynku Przedsiębiorstwo Użyteczności Publicznej Poczta Polska. Nadanie zatem pisma w terminie, za pośrednictwem jakiejkolwiek innej firmy, w tym UPS Polska Sp. z.o.o. chociaż posiadającej uprawnienia do prowadzenia działalności pocztowej, nie ma wpływu na zachowanie terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W takiej sytuacji o zachowaniu terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, decyduje data wpływu pisma do organu. Przedmiotowe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wpłynęło zaś do organu po upływie terminu do jego wniesienia.
Sąd zauważa przy tym, że w dotychczasowym orzecznictwie sądowym niekwestionowane jest stanowisko, że w takim przypadku skarga strony wniesiona, po nieskutecznym, bo spóźnionym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, podlega odrzuceniu (por. postanowienie NSA z 23 września 2008r., sygn. akt I FSK 1346/07; z 22 grudnia 2008r., sygn. akt I FSK 1993/08; postanowienia WSA w Warszawie z 5 sierpnia 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 1858/08).
W doktrynie podkreśla się także, że tryb wezwania do usunięcia naruszenia prawa dotyczy czynności organów administracji publicznej, od których nie przysługują środki zaskarżenia. Możliwość kwestionowania tych działań administracyjnych w drodze wezwania do usunięcia naruszenia prawa wprowadzono, jako warunek zaskarżenia ich do sądu administracyjnego - dlatego też instytucja ta została wprowadzona do procedury sądowoadministracyjnej, a nie administracyjnej (por. J. P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz", wydanie 2, Warszawa 2006 r., s. 149). Autor ten wskazał również, iż brak jest regulacji prawnej, która mogłaby mieć zastosowanie do przywrócenia uchybionego terminu. Podzielając tą opinię, B. Dauter zauważył także, iż skoro wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest szczególnym środkiem procesowym, który dopuszcza możliwość wzruszenia niezaskarżalnych w zwykłym postępowaniu czynności lub aktów, to tym samym termin do jego wniesienia musi mieć charakter zawity (B. Dauter "Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego", Warszawa 2008 r., s. 108-109). Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela zaprezentowaną wyżej argumentację.
Z tego powodu wniesiona skarga stała się niedopuszczalna i należało ją odrzucić na mocy ww. przepisów art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 3 P.p.s.a. (punkt pierwszy sentencji). Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 lit a) P.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego (punkt drugi sentencji