Uzasadnienie
Referendarz sądowy, postanowieniem z 24 kwietnia 2013 r. (karta 60 akt) przyznał A.W. prawo pomocy w zakresie całkowitym. Okręgowa Izba Radców Prawnych, pismem z 15 maja 2013 r., do udzielenia pomocy prawnej skarżącej wyznaczyła rpr P. S..
Rpr P. S. pismem z 4 września 2013r, powołując się na względy ekonomiki postępowania, wniósł o umorzenie postępowania sądowego i złożył oświadczenie, o którym mowa w § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.
Referendarz sądowy wskazuje, że wyznaczony przez Sąd pełnomocnik ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr z 2012 r poz. 270 - dalej jako u.p.p.s.a). Do czynności, o których mowa w tym przepisie, należy – m.in. – udział w rozprawie, czy doprowadzenie do rozpoznania sprawy na rozprawie.
Niesporne jest też, zarówno w orzecznictwie jak i w piśmiennictwie, że wynagrodzenie należy się za pomoc prawną faktycznie udzieloną, co w sprawie nastąpiło.
Zdaniem referendarza sądowego, mając na uwadze rodzaj sprawy, wyrazem udzielenia pomocy prawnej w sprawie jest przywołane powyżej pismo pełnomocnika i jego zabiegi o zakończenie sprawy nie na rozprawie, lecz na posiedzeniu niejawnym
Referendarz sądowy wskazuje, że mając na uwadze rodzaj sprawy – zawieszenie postępowania – w której brak jest ekonomicznie wyrażonego przedmiotem sporu, zakres czynności pełnomocnika z urzędu w postępowaniu, tj reprezentowanie przed Sądem I instancji oraz zapisy § 14 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm, dalej jako rozporządzenie), wysokość wynagrodzenia należało oznaczyć na kwotę 240,- zł. Do kwoty tej należało, co zostało poczynione w sentencji, doliczyć 23 % należnego podatku od towaru i usług.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 250, art. 258 § 2 pkt 8, § 3 u.p.p.s.a. oraz § 2 ust. 3 i § 14 ust. 2 pkt 1 lit a w zw z § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002, należało stwierdzić, jak w sentencji.